Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

NIEDZIELA ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO – Msza w dzień Rok C (czerwony) Nr 27 (15 maja 2016)

Wprowadzenie do liturgii

ŻYWA RELACJA I ŚWIADECTWO

Nauka Pana Jezusa nie jest zbiorem teoretycznych prawd i dogmatów. Ona w żywy sposób wskazuje na Niego i do Niego prowadzi. Jeśli chcemy Go miłować, musimy ją zachowywać.
Duch Święty – Pocieszyciel, którego posyła do nas Ojciec, ma nas uzdolnić do wejścia w prawdziwie głęboką relację z Bogiem w Trójcy. Pierwszym krokiem jest tutaj, wynikające z miłości, nie ze strachu, zachowywanie objawionych w Piśmie św. przykazań. Jest to nasza odpowiedź na Jego objawienie. Służy ona przygotowaniu wewnętrznej przestrzeni, w której będzie mógł zamieszkać sam Bóg. Miłość do Pana Jezusa, potwierdzona czynem, otwiera nas na Bożą obecność. Zachowywanie przykazań jednak to dopiero początek. Celem chrześcijanina jest pełne zjednoczenie z Bogiem, gdyż jak mówi Jezus: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy” (Ewangelia).
Pomiędzy owym początkiem a pełnym zjednoczeniem z Bogiem rozciąga się w naszym życiu przestrzeń działania Ducha Świętego. To On ma nas bowiem wszystkiego nauczyć i przypomnieć to, co Jezus do nas powiedział. Przestrzeń ta naznaczona jest Bożym działaniem, w niej nauka Chrystusa formuje nas i dzięki obecności Ducha Pocieszyciela prowadzi do pełniejszego poznania Boga.
Duch nas przenika i przemienia, ale także my sami winniśmy wykazać się zaangażowaniem. Pan Bóg pragnie bowiem nawiązać z nami żywą relację miłości. Każdego dnia, zachowując dzięki mocy Ducha Świętego naukę Jezusa, możemy dać świadectwo miłości, do którego jesteśmy wezwani.

 o. Daniel W. Stabryła – benedyktyn