Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

6 NIEDZIELA WIELKANOC Rok C (biały) Nr 24 (1 maja 2016)

Liturgia słowa

Gdy w naszym życiu duchowym odczuwamy zniechęcenie, wtedy trzeba wezwać Ducha Świętego. On pomaga nam wznieść się ponad chłód serca, ponad ludzką niemoc. To Duch Święty daje nam pragnienie wyjścia z domu i uczestniczenia we Mszy Świętej. On czeka tylko, abyśmy Go na nowo zaprosili do naszego życia.
 

PIERWSZE CZYTANIE (Dz 15,1-2.22-29)
Święty Tomasz z Akwinu napisał, że „łaska buduje na naturze”. Bóg stworzył każdego z nas jako indywidulną osobę. Niepowtarzalność osoby ludzkiej jest bogactwem świata i Kościoła. Pan Bóg nie pragnie unifikacji. Jeżeli wsłuchujemy się w wolę Boga w każdym dniu, wtedy współpracujemy z Nim w doskonaleniu siebie i ulepszaniu świata. Naszą indywidualnością bierzemy udział w budowaniu królestwa Bożego.

Czytanie z Dziejów Apostolskich.

Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci w Antiochii:
”Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni”.
Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich udadzą się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych.
Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści:
”Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc wam zamęt w duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo.
Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!”.
Oto słowo Boże.

PSALM RESPONSORYJNY (Ps 67,2-3.5.8)
W naszym życiu nieustannie podejmujemy decyzje. Często potrzeba do tego odwagi i zdecydowania. Potrzeba też „konsultacji” z Panem Bogiem i Jego wolą. Gdy tak czynimy, ryzykujemy, lecz odczuwamy Boże błogosławieństwo. Jest ono widoczne w owocach decyzji, w konkretnym dobru, które jest lub będzie zauważalne.

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, *
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę, *
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Niech się narody cieszą i weselą, +
że rządzisz ludami sprawiedliwie *
i kierujesz narodami na ziemi.
Niech nam Bóg błogosławi, niech się *
Go boją wszystkie krańce ziemi.

DRUGIE CZYTANIE (Ap 21,10-14.22-23)
Każdy z nas w jakiś sposób wyobraża sobie niebo. Jak tam będzie? Kto tam będzie? Chcielibyśmy wiedzieć! Pan Bóg daje nam możliwość odczuć taki „przedsmak” nieba. Dzieje się to na każdej Mszy Świętej. Tu spotykamy się z żywym Bogiem: Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Tu wielbimy Boga razem z aniołami w niebie. Tu jesteśmy w czasie teraźniejszym, który dotyka wieczności.

Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła.
Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte, Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga i mające chwałę Boga. Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka.
A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek. I miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą jest Baranek.
Oto słowo Boże.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 14,23)
Aklamacja:Alleluja, alleluja, alleluja.
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy.
Aklamacja:Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 14,23-29)
Codzienne wypowiadamy setki czy tysiące słów. Często mówimy bez zastanowienia się nad tym, co te słowa oznaczają. Istnieją słowa bardzo ważne, które bezmyślnie powtarzane zmieniły znaczenie. Albo którym celowo zmieniono znaczenie. Tak jest ze słowem „pokój”. W systemie komunistycznym „walczono o pokój”, nie zdając sobie sprawy z absurdu tego określenia. Posługiwano się wtedy symbolem pokoju: białym gołębiem. Była w tym intuicja wybiegająca poza ludzkie pojmowanie. Gołąb jest symbolem Ducha Świętego. A Duch Święty Tym, który przynosi nam pokój. Pokój zatem zaczyna się w sercu człowieka.

Słowa Ewangelii według świętego Jana.
Jezus powiedział do swoich uczniów:
”Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.
Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat. Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.
A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie”.
Oto słowo Pańskie.