Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Rok A (biały) Nr 41 (15 sierpnia 2014)

Wprowadzenie do liturgii

WNIEBOWZIĘTA

Święty Jan w dzisiejszym pierwszym czytaniu kreśli przed nami wspaniałą wizję Królowej Nieba. Niewiasty, której Bóg – Światłość Przedwieczna – złożył w darze wszystkie stworzone przez siebie światła niebieskie – słońce, księżyc i gwiazdy.

Koniec życia Maryi określano jako wniebowzięcie, zaśnięcie, przejście. Prawdę tę przedstawiali liczni artyści. W Wenecji, w kościele Santa Maria Gloriosa dei Frari znajduje się obraz Tycjana Assunta (Wniebowzięta) – patrz obok. Ukazuje on apostołów wokół pustego grobu Maryi. W ekstatycznych gestach spoglądają w niebo. Maryja, otoczona światłem, z rozwartymi rękami, w towarzystwie aniołów, wznosi się ku Bogu Ojcu spoglądającemu ku Niej. Anioł wręcza Stwórcy przygotowaną dla Maryi koronę, putto (chłopczyk) trzyma wieniec laurowy. Wit Stwosz w ołtarzu mariackim w Krakowie przedstawił Transitus Mariae w trzech scenach: zaśnięcia Matki Bożej omdlewającej w ramionach Jakuba Starszego, powyżej Maryję stojącą obok Jezusa, trzymającego brzeg Jej płaszcza, a w zwieńczeniu Jej koronację przez
Trójcę Świętą.
W roku 1950 Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) ogłosił jako dogmat wiary prawdę, że Maryja po zakończeniu biegu życia ziemskiego została z ciałem i duszą wzięta do nieba. Dzisiejsza uroczystość pobudza nasze serca i wyobraźnię, aby wzorem mieszkańców nieba oddawać cześć Maryi. Czynimy to wraz z tysiącami pielgrzymów, Wojskiem Polskim, które obrało Ją na swoją Hetmankę, i naszymi rodakami, czczącymi Królową, upominającą się nieustannie o swój chrześcijański naród.

ks. Zbigniew Krzyszowski