Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

V NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok A (biały) Nr 27 (18 maja 2014)

Liturgia słowa

Przychodzimy do świątyni z różnych stron, domów, odrywając się od rozmaitych spraw codziennych. Stajemy wokół jednego ołtarza, a Bóg czyni z nas duchową świątynię, w której i przez którą jest obecny pośród swego ludu. Dzisiejsza liturgia mówi o tej duchowej budowli, będącej jednocześnie tajemnicą i czymś realnym. Otwórzmy serca na słowo Boga.

PIERWSZE CZYTANIE  (Dz 6,1-7)
 
Dzieje Apostolskie są zapisem pierwszych lat życia chrześcijan po zmartwychwstaniu Chrystusa. Małe wspólnoty domowe stawały się coraz większe i trzeba było zadbać o lepszą organizację życia. Nastąpił podział obowiązków, wyodrębniły się różne charyzmaty i urzędy; diakoni zajęli się troską o biednych, a apostołowie głoszeniem słowa i modlitwą. Ten podział nie zakłócał jedności, lecz był wzajemnym dopełnianiem się w służbie. Każdy był potrzebny i potrzebował innych, a wspólnota była dzięki temu jednością w różnorodności. Taki model wspólnoty jest bardzo dobrą propozycją także dla nas, zarówno w wymiarze społecznym, jak i rodzinnym.
 
Czytanie z Dziejów Apostolskich
 
Gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. 
Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów, powiedziało: «Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbali słowo Boże, a obsługiwali stoły. Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości. Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa».
Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich apostołom, którzy, modląc się, włożyli na nich ręce. 
A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę.

PSALM (Ps 33,1-2.4-5.18-19) 

„Słowo Pana jest prawe, a każde Jego dzieło godne zaufania”. Psalmista wie, że słowo Boże, które jest przedmiotem jego medytacji i studiów, jest prawdą i można mu zaufać, a dzieła Boga, których doświadcza w życiu, są dobre, choć czasem trudne do zrozumienia.
 
Refren: Mamy nadzieję w miłosierdziu Pana.
lub: Alleluja.
 
Sprawiedliwi, radośnie wołajcie na cześć Pana, *
prawym przystoi pieśń chwały. 
Sławcie Pana na cytrze, *
grajcie Mu na harfie o dziesięciu strunach. Ref.
 
Bo słowo Pana jest prawe, *
a każde Jego dzieło godne zaufania. 
On miłuje prawo i sprawiedliwość, *
ziemia jest pełna Jego łaski. Ref.
 
Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy czekają na Jego łaskę, 
aby ocalił ich życie od śmierci *
i żywił ich w czasie głodu. Ref.
 
DRUGIE CZYTANIE (1P 2,4-9)
 
Jesteśmy żywą świątynią, wzniesioną na trwałym fundamencie, którym jest Chrystus. Świątynia jest miejscem obecności Boga i miejscem kultu. Aby kult żył, potrzebny jest kapłan. Istnieje też inne, dopełniające kapłaństwo, nazwane przez Apostoła „królewskim”. Dotyczy ono każdego z nas. Musimy troszczyć się o to, żeby świątynia duchowa, jaką jesteśmy, nie zamieniła się w muzeum, aby trwał w niej kult prawdziwego Boga. Dlatego każdy z nas otrzymał godność powszechnego kapłaństwa.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Piotra Apostoła
 
Najmilsi:
Zbliżając się do Pana, który jest żywym kamieniem, odrzuconym wprawdzie przez ludzi, ale u Boga wybranym i drogocennym, wy również niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. To bowiem zawiera się w Piśmie: «Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny, a kto wierzy w niego, na pewno nie zostanie zawiedziony».
Wam zatem, którzy wierzycie, cześć. Dla tych zaś, co nie wierzą, właśnie ten kamień, który odrzucili budowniczy, stał się głowicą węgła – i kamieniem upadku, i skałą zgorszenia. Ci, nieposłuszni słowu, upadają, do czego zresztą są przeznaczeni.
Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, świętym narodem, ludem Bogu na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 14,6)
 
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Ja jestem drogą i prawdą, i życiem,
nikt nie przychodzi do Ojca inaczej
         jak tylko przeze Mnie.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
 
EWANGELIA (J 14,1-12)
 
Jezus zapowiada swoje odejście – Wniebowstąpienie. Mówi, że idzie „przygotować nam miejsce”. Nie odchodzi w innym celu, jak tylko dla naszego dobra. Chce nam dać na wieczność dom pełen miłości. Dla nikogo nie zabraknie w nim miejsca, od nas zależy, czy w nim zamieszkamy. Musimy tylko dojść do celu. Drogą jest sam Jezus. Co to znaczy? Jego życie, śmierć, zmartwychwstanie są dla nas nie tylko przykładem, ale mocą, życiodajną siłą dostępną w sakramentach świętych.
 
Słowa Ewangelii według świętego Jana
 
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę». 
Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?». 
Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście». 
Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy». 
Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca?”. Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie, wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła.
Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca».