Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

WIELKI CZWARTEK – MSZA WIECZERZY PAŃSKIEJ Rok A (biały) Nr 18 (17 kwietnia 2014)

Liturgia słowa

Gdyby stworzenie mogło pojąć Stwórcę, który pragnie takiej bliskości i zjednoczenia, że wpada na szalony pomysł i zamyka się cały w kruszynie chleba na wieki… Gdyby tylko mogło pojąć… Wielu świętych Kościoła zanurzało się w tajemnicy Eucharystii i właśnie tam rodziła się ich świętość. Dziś zanurzymy się w liturgii, która opowiada o ustanowieniu dwóch sakramentów – Eucharystii i kapłaństwa. Połączonych ze sobą tak ściśle, że z samej tylko kontemplacji tego połączenia każdy kapłan ma szansę na życie w świętości.

PIERWSZE CZYTANIE (Wj 12,1-8.11-14)
 
Dobrze, że Księga Wyjścia przypomina nam przepisy wieczerzy paschalnej. Wczytując się w sens żydowskich praw, mamy szansę lepiej zrozumieć ofiarę Chrystusa. „Niech się każdy postara o baranka dla rodziny” – mówi Księga. Bóg Ojciec postarał się o Baranka dla rodziny ludzkiej, a był Nim Jezus. Powinniśmy wciąż zadawać sobie pytanie, czy staramy się, zabiegamy o to, aby w coraz większym stopniu pojmować ogrom i bezmiar tego daru.
 
Czytanie z Księgi Wyjścia 
 
Bóg powiedział do Mojżesza i Aarona w ziemi egipskiej: «Miesiąc ten będzie dla was początkiem miesięcy, będzie pierwszym miesiącem roku. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela tak:
„Dziesiątego dnia tego miesiąca niech się każdy postara o baranka dla rodziny, o baranka dla domu. Jeśliby zaś rodzina była za mała do spożycia baranka, to niech się postara o niego razem ze swym sąsiadem, który mieszka najbliżej jego domu, aby była odpowiednia liczba osób. Liczyć je zaś będziecie dla spożycia baranka według tego, co każdy może spożyć. Baranek będzie bez skazy, samiec jednoroczny; wziąć możecie jagnię albo koźlę. Będziecie go strzec aż do czternastego dnia tego miesiąca, a wtedy zabije go całe zgromadzenie Izraela o zmierzchu. I wezmą krew baranka, i pokropią nią odrzwia i progi domu, w którym będą go spożywać. I tej samej nocy spożyją mięso pieczone w ogniu, spożyją je z chlebem niekwaszonym i gorzkimi ziołami.
Tak zaś spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w waszym ręku. Spożywać będziecie pospiesznie, gdyż jest to Pascha na cześć Pana.
Tej nocy Ja przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu. Ja, Pan. Krew będzie wam służyła do oznaczenia domów, w których będziecie przebywać. Gdy ujrzę krew, przejdę obok i nie będzie pośród was plagi niszczycielskiej, gdy będę karał ziemię egipską.
Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia w tym dniu świętować będziecie na zawsze”».
 
PSALM (Ps 116B,12-13.15-16bc.17-18) 

Psalmista śpiewa dziś o ślubie, wypełnionym dla Pana na oczach Jego ludu. Zapowiada Golgotę. Włączmy się w modlitewne przyjęcie kielicha goryczy.
 
Refren: Kielich Przymierza to Krew Zbawiciela.
 
Czym się Panu odpłacę * 
za wszystko, co mi wyświadczył? 
Podniosę kielich zbawienia *
i wezwę imienia Pana. Ref.
 
Cenna jest w oczach Pana * 
śmierć Jego świętych.
Jam sługa Twój, syn Twej służebnicy, * 
Ty rozerwałeś moje kajdany. Ref.
 
Tobie złożę ofiarę pochwalną * 
i wezwę imienia Pana.
Wypełnię me śluby dla Pana * 
przed całym Jego ludem. Ref. 
 
DRUGIE CZYTANIE (1Kor 11,23-26)
 
Ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa zaskoczyło apostołów. Zresztą, wcale nie jesteśmy od nich lepsi. Świadczą o tym coraz śmielsze głosy obrażające kapłanów i Kościół. A jednak w zamyśle Boga tak ma być. Jezus oddał się ludziom na zawsze. Spodobało się Bogu zamieszkać w chlebie i spodobało Mu się także, aby tym Chlebem karmili się ludzie za pośrednictwem kapłanów wybranych z nich samych. Bóg zaprosił niegodnego człowieka do udziału w tajemnicy. To prawdziwie Boska rozrzutność. Rozdaje siebie samego rękami tych, których stworzył. Czy to nie lekcja dla nas? Stworzyciel w rękach stworzenia.
 
Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian 
 
Bracia:
Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazuję, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy, połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was wydane. Czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Kielich ten jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę».
Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie.
 
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 13,34)
 
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
Daję wam przykazanie nowe,
abyście się wzajemnie miłowali,
jak Ja was umiłowałem.
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
 
EWANGELIA (J 13,1-15)
 
Stworzyciel na kolanach przed stworzeniem. Umywanie nóg jest wyrazem najgłębszej pokory. Być może taki wielkoczwartkowy gest w świątyniach nie wywołuje już wzruszeń: rząd wybranych mężczyzn, z czystymi stopami, które kapłan polewa wodą. Ten symbol jednak ma nam zostawić w testamencie dużo więcej niż gest do powtarzania. Ma w naszych głowach dokonywać takiej rewolucji, żebyśmy stawali wobec bezdomnych, chorych albo niezwykle zamożnych, ale ubogich w dary duchowe, z tak wielką otwartością i uniżeniem jak nasz Mistrz w Wieczerniku.
 
Słowa Ewangelii według świętego Jana 
 
Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.
W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydać, wiedząc, że Ojciec dał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.
Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?». Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później to będziesz wiedział». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».
Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę».
Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».
A kiedy im umył nogi, przywdział szaty, i gdy znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».