Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 10 (23 lutego 2014)

Wprowadzenie do liturgii

 BĄDŹ ŚWIĘTY, CZYLI PRZEMIENIONY

 
W dzisiejszej liturgii wezwani jesteśmy do świętości. Wszyscy. 
Rozumienie świętości człowieka (ale także rzeczy, miejsc itd.) zależało w Kościele od rozumienia świętości samego Boga – statycznego i dynamicznego. Statyczne odwołuje się do starotestamentalnego qodeš („rzecz święta”, „świętość”), wywodzącego się najprawdopodobniej z rdzenia, który znaczy „ciąć”, „oddzielać”, należy zatem do całkiem innego porządku, jest doskonały, „oddzielony” od wszystkiego, co niedoskonałe. Tak pojmowano świętość ludzi, stworzeń, rzeczy, miejsc: odrywano je od „przeznaczenia świeckiego” i przeznaczano na wyłączną służbę Bogu. Takie statyczne podejście do świętości było widoczne szczególnie przed Soborem Watykańskim II, gdy Kościół wynosił na ołtarze tylko osoby „wyjęte” (przynajmniej w ostatniej fazie swego ziemskiego życia) i oddane na wyłączną służbę Bogu (i bliźnim). 
Dynamiczne rozumienie świętości wiąże się z nowotestamentowym Objawieniem Boga jako Wspólnoty Osób – Trójcy Świętej. Pan Bóg jawi się tutaj nie jako „oderwany” od świata, lecz jako „Życie”, które „objawiło się” (1J 1,2). Najpierw w swoim Słowie, potem w Duchu. Bóg swoim życiem chce się dzielić z człowiekiem. Owocem tego samoudzielania się Bożego życia człowiekowi jest m.in. zamieszkiwanie w nim Trójcy Świętej. Świętość pojęta dynamicznie rozwija się zgodnie z jej naturą, a więc przez poznanie i miłość. 
To nie my czynimy samych siebie świętymi, to święty Bóg przemienia nas w siebie. Pan Bóg dzisiaj nas usilnie wzywa, byśmy pozwolili mu się tak właśnie przemieniać.
ks. Adam Rybicki