Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

V NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 8 (9 lutego 2014)

Wprowadzenie do liturgii

 CHRZEŚCIJAŃSKI WIGOR

 
Dzisiejsza Ewangelia uwrażliwia nas na to, że mamy być solą ziemi i światłem świata. Domaga się od nas wigoru, tzn.: hartu, krzepy, wytrzymałości, animuszu, energii, ikry, rezonu, swady, werwy, zapału, tężyzny fizycznej, zdrowia. Tylko wtedy oprzemy się miernocie, konformizmowi, pokusom świata.
Sól służy głównie do dodawania smaku, konserwowania żywności. Światło oświeca ciemności, umożliwia oglądanie i rozpoznawanie rzeczywistości, wskazuje zawsze na to, co dobre. W Piśmie św. symbolizuje Chrystusa – Światło ze Światłości.
Być solą ziemi, tzn. najpierw zachować swoje chrześcijaństwo od zepsucia. Żyjemy i pracujemy wśród tych, którzy nie przejmują się zbytnio Dekalogiem, nauczaniem Kościoła, praktykami religijnymi. Łatwo wtedy ulec pokusie „równania w dół”. Pytam siebie – czy jestem apostołem w swoim środowisku, tzn. nadaję smak, chronię przed zepsuciem, konserwuję, oczyszczam je dla Chrystusa? Solą witano gości; był to znak przyjaźni (Lb 18,19; Kpł 2,13) – czy dzielę się moją solą wiary? W Starym Testamencie składane ofiary były wcześniej solone (por. Kpł 2,13) – czy to, co ofiaruję Jezusowi obecnemu w bliźnich, jest posolone? Posiada smak i jest zabezpieczone od zepsucia (I czytanie)?
Od Chrystusa, który jest Światłem, mogę „napromieniować” swoje serce, umysł, wolę. Spotkanie z Nim oświetla moje postrzeganie świata i ludzi. Gdy światło blednie czy znika, przestaję widzieć wyraźnie świat. W nocy może mnie ogarnąć lęk i poczucie zagrożenia. Jezus zawsze wskazuje mi moje miejsce w świecie – czy promieniuję Bożym wigorem? 
ks. Zbigniew Krzyszowski