Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ OBJAWIENIA PAŃSKIEGO. ŚWIATOWY DZIEŃ MISYJNY DZIECI Rok A (biały) Nr 3 (6 stycznia 2014)

Wprowadzenie do liturgii

 WIDZENIE ZEWNĘTRZNE I WEWNĘTRZNE

 
„Podnieś oczy wokoło i popatrz” – mówi Pan Bóg (I czytanie), dając się stopniowo poznać, widzieć. Widzenie to, w każdym wymiarze, skierowane jest na Chrystusa, trzeba Go tylko prosić o przebóstwienie naszego wzroku.
Mędrcy ze Wschodu ujrzeli Jego gwiazdę i włożyli wiele trudu, aby przybyć i oddać Mu pokłon. Dokonał się w nich ważny proces – widzenie zewnętrzne, cielesne przekształciło się w wewnętrzne. Udali się do Betlejem, bo wiedzieli, że jest to miejsce naznaczone obecnością Boga. Spotkanie nie dokonuje się na poziomie świata zewnętrznego, ale wnętrza człowieka. Możliwe jest ono dzięki Wcieleniu. Człowiek może być miejscem widzenia Boga dlatego, że Bóg w Jezusie zjednoczył się z każdym człowiekiem. Nawet „poganie już są współdziedzicami i współczłonkami Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie przez Ewangelię” (II czytanie). Nie wszyscy jednak, którzy patrzyli na Jego ciało, zobaczyli Boga, Chrystusa, Zbawiciela.
Intymność spotkania z Jezusem sprawia, że wnętrze człowieka staje się Ziemią Świętą, miejscem zamieszkania Boga. Widzenie w tym wymiarze staje się dostrzeżeniem Boga w sobie i w efekcie zjednoczeniem z Nim. Widzenie to dokonuje się dziś w wierze i uczynkach miłości z niej wypływających.
Dzisiaj z wielu parafii wyruszą „mali kolędnicy”. Dzieci, które pragną, żeby także inni zobaczyli Chrystusa. Dając krótkie przedstawienie bożonarodzeniowe, zbierają ofiary na misje. Co roku jest to kilka milionów złotych. Przez te dzieci widzenie Boga i człowieka staje się jednym i tym samym widzeniem.
 
ks. Zbigniew Krzyszowski