Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok A (fioletowy) Nr 57 (1 grudnia 2013)

Wprowadzenie do liturgii

CZUWAJ, WIARO!

Starożytni Rzymianie lubowali się w bogatych w treść przysłowiach. Jedno z nich pasuje do wymowy dzisiejszej Ewangelii: „Cokolwiek czynisz, czyń roztropnie i patrz końca!”.

Czy człowiek ogarnięty troskami o codzienny byt nie zapomina o swym ludzkim przeznaczeniu? Na co więc czeka? Ano właśnie, na co? A może raczej na Kogo? W dzisiejszej Ewangelii Jezus udziela nam dwóch konkretnych wskazówek.

Po pierwsze zaleca porzucenie beztroskiego życia. Ta beztroska nie musi wcale oznaczać grzeszności, lecz jest brakiem zastanowienia się nad tym, co w życiu najważniejsze. Dlaczego żyję, cierpię i umieram? Adwent to właśnie czas refleksji, wejścia w siebie, to czas uświęcenia swojego ducha.

Po drugie Jezus wzywa nas do czujności. Ilustruje tę radę przykładem właściciela domu, który gdyby wiedział, o jakiej porze złodziej przyjdzie, z pewnością czuwałby i nie dałby mu zakraść się do swej posiadłości. My wiemy, że Jezus przybędzie, aby obdarować nas swym szczęściem. Nie znamy jednak dnia ani godziny, stąd winniśmy czuwać! A czuwać to wierzyć, że On przyjdzie. To oczyszczać się z brudu grzechów. To nosić w sobie tę świadomość, że On bardziej aniżeli my pragnie tego spotkania. To otworzyć się na działanie Jego łaski.

Adwentowy, jesienno-szary czas przeżywany w liturgii, fiolet szat liturgicznych, adwentowe czytania mszalne, rekolekcje i śpiewy, msze roratnie, a potem dreptanie po śnieżnym puchu na Pasterkę są znakami niosącymi nam zbawienie. Rozpoznawajmy te znaki pozostawione dla nas przez Zbawcę, aby gdy przyjdzie i zapuka, zaraz Mu otworzyć!

ks. Stanisław Jasionek