Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 42 (25 sierpnia 2013)

Wprowadzenie do liturgii

OTO STOJĘ U DRZWI TWEGO SERCA I KOŁACZĘ

Każdy z nas chciałby być zbawiony. Do tego zmierza nasza wiara. Modlitwy, posty, wyrzeczenia, uczciwe wypełnianie codziennych obowiązków ma nas przygotować na spotkanie z Panem. Chcemy przekroczyć „próg” Jego królestwa, ale czy brama Nieba będzie dla nas otwarta?
Dzisiejsza liturgia słowa prowadzi do owego spotkania z Panem, który jako gospodarz otwiera drzwi domu dla przybyszów. Prorok Izajasz przypomina o tym, że Bóg zna nasze życie, czyny i zamysły (por. Iz 66,18), dobre i złe wybory oraz naszą historię. Autor Listu do Hebrajczyków upomina, abyśmy nie upadali na duchu. Mamy trwać w zaufaniu Bogu mimo trudności, trosk i zwątpień. Wytrwałość bowiem kształtuje serce. Wypełnia je obecnością Boga. On prowadzi przez codzienność, gdzie nasze słabości zderzają się z Jego świętością. Mówiąc poetycko: gdzie wiara się z nami zderza.
W tej wierze wołamy słowami: „Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?” (Łk 13,22), a On odpowiada zawsze to samo: „Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli” (Łk 13,24). Owo móc wejść to stan przyjaźni z Bogiem, to trud życia duchowego, sakramenty święte i Dekalog. Dążenie do zbawienia to praca całego życia.
Nie uda się nam Pana oszukać. Nie wejdziemy na ucztę oknem, przez piwnicę, „po znajomości”. Wejdziemy tylko jako naśladowcy Chrystusa, pamiętając o Jego słowach: „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10,22).
Czy brama Nieba będzie dla nas otwarta? Nie wiem. Wierzę, że tak. Modlę się, abym był godny Jego gościny.

ks. Przemysław Pokorski