Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 41 (18 sierpnia 2013)

Wprowadzenie do liturgii

OGIEŃ OCZYSZCZA, ABY PRZYJĄĆ POKÓJ

Codziennie otaczają nas tysiące słów. Jak wybrać z tego gąszczu to, co dla mnie ważne? Jak znaleźć to słowo, które jest skierowane tylko do mnie?
Na szczęście dano nam klucz do rozpoznania tego słowa. Święty Jan Ewangelista napisał: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14). Jezus Chrystus – Słowo wcielone, to On jest naszym przewodnikiem w codziennej gęstwinie słów.
„Pokój” to jedno z tych słów, które uległo dewaluacji. Wiemy z historii, że w imię „pokoju” zabijano i niszczono. Słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii są dla nas szokujące: „Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam” (Łk 12,51).
Chrystus przyszedł do świata przypominającego pustynię, nie zawsze czekającą na ożywiający deszcz. Gdy się urodził, Symeon powiedział o Nim: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk 2,34). Jezus był i jest „znakiem sprzeciwu”. Odrzucony i zabity przez swój naród, nadal jest lekceważony i odtrącany.
Gdzie więc ten pokój? Chrystus jest naszym Pokojem. I odnajdujemy ten Pokój w sercu. Rodzi się z zaufania Bogu. Szczególnie wtedy, gdy wiara w Jezusa przypomina przechodzenie przez ogień. Ogień, który nie niszczy, ale oczyszcza nas z nienawiści, z pychy, z egoizmu, z zatwardziałości serca, z triumfalizmu.
Zaufanie Bogu i umiejętność czekania to drogi do odnalezienia Pokoju jako daru Jezusa Chrystusa: „Z nadzieją czekałem na Pana, a On się pochylił nade mną i wysłuchał mego wołania” (Ps 40,2).

o. Tomasz Słowiński – dominikanin