Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok C (biały) Nr 24 (5 maja 2013)

Liturgia słowa

Zachowanie życzliwości i pokoju na co dzień nie jest sprawą łatwą. Dlatego bezpośrednio przed komunią św. gorąco prosimy Jezusa o pomoc: „Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, obdarz nas pokojem”. Chrystus pragnie dać nam ten dar. Lecz aby w naszych sercach mógł zapanować pokój, potrzeba usunąć z nich – z pomocą Ducha Świętego – złość, zazdrość, nienawiść, gniew.

PIERWSZE CZYTANIE (Dz 15,1-2.22-29)

Podczas obrad Soboru Jerozolimskiego w I w. po Chr. podkreślono rolę Bożej inicjatywy w historii zbawienia. Władze Kościoła nie opierają się na własnym autorytecie czy własnych planach. Ich postanowienia są prawomocne jedynie wówczas, gdy realizują, pod natchnieniem Ducha Świętego, zbawczą wolę Boga.

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci: «Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni».
Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych.
Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa, i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści:
«Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo.
Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!».

PSALM (Ps 67,2-3.5 i 8)

Lud izraelski prosił Boga o błogosławieństwo we wszystkich momentach swojego życia. Psalm 67 stanowi modlitwę, którą możemy posługiwać się zawsze, gdy pragniemy Bożego błogosławieństwa. Sławiąc chwałę Pana, chciejmy prosić Go, aby okazał się względem nas łaskawy.

Refren: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże.
lub: Alleluja.

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi,
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę,
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów. Ref.

Niech się narody cieszą i weselą,
że rządzisz ludami sprawiedliwie
i kierujesz narodami na ziemi.
Niech nam Bóg błogosławi,
niech się Go boją wszystkie krańce ziemi. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Ap 21,10-14.22-23)

Święte miasto Jeruzalem wyobraża przyszłą rzeczywistość, w której zamieszka Bóg ze swoim ludem. Jest to obraz Kościoła przemienionego i tryumfującego w wieczności. Jego centrum stanowi chwała Boża, czyli pełna miłości obecność Najwyższego.

Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła

Uniósł mnie w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte, Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach – dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu apostołów Baranka.
A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą Baranek.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 14,23)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 14,23-29)

W centrum mowy pożegnalnej Jezusa znajduje się zapowiedź Pocieszyciela, którego pośle Bóg Ojciec. Zostanie On wysłany jako wyraziciel pełnego objawienia chwały Bożej, aby przypominał i nauczał. Zanim jednak dokona się zesłanie Ducha Świętego, potrzeba wierności ze strony chrześcijan wobec Bożych przykazań.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.
To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem.
Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak, jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie.
A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie».