Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

V NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok C (biały) Nr 22 (28 kwietnia 2013)

Katecheza

Św. Peregryn Laziosi (ok. 1260-1345) – patron chorych na raka i AIDS

Doświadczając choroby i cierpienia, często czujemy się samotni. Bóg natomiast stale jest przy nas, a na mocy tajemnicy świętych obcowania daje nam wspomożycieli. Jednym z nich jest św. Peregryn.
Patron chorych na raka urodził się ok. 1260 r. w Forlì, niedaleko Bolonii we Włoszech. Wychowany w zamożnej rodzinie, pod wpływem ojca włączył się w polityczną walkę z papiestwem. Podczas zamieszek w Forlì Peregryn uderzył w twarz św. Filipa Benicjusza, papieskiego negocjatora. On jednak, modląc się za młodzieńca, pokornie nadstawił mu drugi policzek. Ten przykład cierpliwości i dobroci sponiewieranego przez tłum zakonnika głęboko poruszył Peregryna i pobudził go do przemiany.
Tradycja podaje, że podczas modlitwy w katedrze w Forlì młodzieńcowi ukazała się Maryja, zapraszając go do obrania drogi życia zakonnego. Niedługo potem w Sienie, w zgromadzeniu serwitów Peregryn przyjął habit zakonny z rąk św. Filipa Benicjusza. Młodzieniec umiłował odosobnienie, milczenie i modlitwę. Kontemplacja ukrzyżowanego Jezusa i Jego boleściwej Matki ukazywała mu wyraźnie, za jaką wielką cenę zostały odkupione dusze ludzkie. Czuł się więc zobowiązany, aby przez gorliwą modlitwę i posługę prowadzić je do zbawienia. Około 1295 r. w celu założenia nowej wspólnoty wysłano go do Forlì. W swym rodzinnym mieście pozostał już do końca życia.
Święty Peregryn podejmował posty, wyrzeczenia i umartwienia, gdyż mocno odczuwał konieczność wynagradzania Bogu za grzechy własne i grzechy biednej ludzkości, na wzór męki Pana Jezusa i boleści Matki Najświętszej. Pomagał biednym i opuszczonym oraz posługiwał w szpitalu, towarzysząc chorym i umierającym. Wielu odzyskiwało zdrowie, gdy Peregryn modlił się i czynił nad nimi znak krzyża.
Około 1325 r. na jego nodze pojawiła się bolesna, cuchnąca rana. Wszelkie próby leczenia nie dawały żadnych efektów. Święty z Forlì przyjmował to wszystko z cierpliwością i łagodnością. Ci, którzy przychodzili go odwiedzić i pocieszyć, sami wychodzili umocnieni przykładem jego silnej wiary i zawierzenia Bogu. Gdy rana zaczęła uszkadzać kości, postanowiono dokonać amputacji. W przeddzień operacji Peregrynowi przyśnił się Chrystus, który zszedł z krzyża i dotknięciem wyleczył mu nogę. Gdy rano do chorego przyszedł lekarz z zaskoczeniem stwierdził, że jest on całkowicie zdrowy i sprawny. Wieść o tym szybko obiegła Forlì i okolicę. Do klasztoru zaczęły przybywać tłumy przekonane o świętości Peregryna, prosząc go o modlitwę i wstawiennictwo.
Patron chorych na raka zmarł w Forlì 1 maja 1345 r. Przekazy podają, że na wieść o jego śmierci tak wiele ludzi przybyło do miasta, że nie można było zamknąć jego bram. Podczas pogrzebu doszło do dwóch cudów. Pewien niewidomy, który błagał przy trumnie zmarłego o pomoc, został nagle uzdrowiony przez wydającego się przebudzać Peregryna. Także będąca tam pewna kobieta, opętana przez złego ducha, doznała uwolnienia od demona. Zdarzenia te jeszcze bardziej przyczyniły się do szybkiego rozwoju kultu. W roku 1609 Peregryn został beatyfikowany, a w roku 1726 kanonizowany. Kościół wspomina go 1 maja.

s. Maria Emilia Kąkol PDDM