Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

III NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok C (biały) Nr 20 (14 kwietnia 2013)

Katecheza

Czym jest lectio divina?

Lectio divina (z jęz. łac. Boże czytanie) to sposób modlitewnego, pogłębionego czytania Biblii, nazywane również medytacją biblijną. Było bardzo zalecane przez ojców Kościoła już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Dzisiaj przeżywa swój renesans.
Lectio divina jako praktyka życia duchowego była stawiana czasem przez ojców Kościoła wyżej niż modlitwa osobista. Uważali oni, że w modlitwie osobistej dochodzi do rozproszenia i skupienia się na sobie samym, natomiast w lectio divina obcujemy wyłącznie ze słowem Bożym, a przez słowo z samym Bogiem. Praktyka ta była najpierw rozpowszechniona w środowiskach monastycznych, potem jednak rozprzestrzeniła się i dzisiaj można ją spotkać we wszystkich środowiskach Kościoła. Lectio divina według różnych szkół duchowości dzieli się na 4 etapy, czasem więcej. Podstawowe jej elementy to: lectio (uważne czytanie, próba zrozumienia tekstu, co wymaga czasu i koncentracji umysłu), meditatio (rozważanie, działanie rozumu poszukującego w tekście ukrytej w nim prawdy, czasem pojawia się tu termin ruminatio, używany do czynności przeżuwania np. przez krowy wcześniej spożytego pokarmu), oratio (modlitwa, przylgnięcie do Boga, smakowanie ukrytej prawdy tekstu), contemplatio (radość ze smakowania słodyczy Boga i Jego prawd).
Naukę o etapach lectio divina zawdzięczamy Gwidonowi II Kartuzowi, który w liście do mnichów wyjaśniał: czytanie – jest poszukiwaniem słodyczy życia błogosławionego, rozważanie – jego znalezieniem, modlitwa – prośbą o nie, kontemplacja – jego smakowaniem. Natomiast porównując lectio divina z pokarmem, stwierdzał: czytanie – to dostarczanie pożywienia ustom, rozważanie – jest miażdżeniem i przeżuwaniem, modlitwa – jego smakiem, kontemplacja – samą słodyczą, która posila i raduje.
Najnowsze dokumenty Kościoła bardzo zachęcają do tego typu praktyk. Lectio divina można stosować do mniejszych lub większych fragmentów Pisma św., do czytań proponowanych w liturgii słowa lub skupić się na jednym konkretnym temacie. Jest powiązana z liturgią, ale można ją praktykować również w osobistym kontakcie z Bogiem. Lectio divina stanowi np. wsparcie dla modlitwy różańcowej – służy rozważaniu tajemnic różańca. Warto więc skorzystać z wielowiekowej tradycji ojców Kościoła, jest ona sprawdzona, niezawodna i w życiu tysięcy ludzi przyniosła przemianę życia. Dzięki lectio divina Bóg przemienia serce i umysł człowieka, a przez to całe jego życie.

ks. Adam Rybicki