Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO – Msza w dzień Rok C (biały) Nr 63 (25 grudnia 2012)

Wprowadzenie do liturgii

JEZUS PRZEMAWIA DO DUSZY

„Nie jest ważne to, co mówimy, ale to, co mówi Bóg do nas i przez nas. Jezus zawsze czeka na nas w ciszy. I w tej ciszy będzie nas słuchał, przemówi do naszej duszy. Wtedy usłyszymy Jego głos” (bł. Matka Teresa z Kalkuty).
Dziś Bóg sam chce do nas mówić – nie przez mikrofony i kamery, nie przez głośne dźwięki muzyki – chce do nas mówić przez ciszę betlejemskiej nocy, przez blask gwiazdy nad żłóbkiem, przez cudowny śpiew kolęd. Tak, Bóg chce mówić do nas. Nie będzie się wymądrzał, filozofował – mówi prosto: „ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, obwieszcza zbawienie” (Iz 52,7). I co najważniejsze – przemawia do nas przez Syna, który od dziś jest podobny do nas. Jest On taki jak ty, jak ja – jak każdy, nawet ten niewierzący, który nie przejmuje się takim świętem jak dzisiejsze, choć wczoraj łamał się opłatkiem, siedział przy wigilijnym stole, może nawet śpiewał kolędy i mówił: „taka polska tradycja”.
Do każdego przychodzi Bóg w swoim Synu, bo chce, by do każdego dotarło to Słowo, które „stało się ciałem i zamieszkało między nami” (J 1,14). A zamieszkało między nami po to, by każdy miał szansę na poznanie mądrości ukrytej w tym Słowie, na poznanie i zaproszenie tego Słowa (czytaj Jezusa) do swojego życia, do swojej własności. Ponieważ Słowo to przez każdego przyjęte daje nam moc, abyśmy byli Jego dziećmi.
Bóg nie zmusza, nikogo nie naciska – ale jak można pozostać nieczułym na widok żłóbka, stajenki, cudownych kolęd i małego Jezusa, który wyciąga ku nam swoje maleńkie rączki? Jak temu małemu Dziecięciu powiedzieć: „nie!”, skoro Jego Słowo uzdrawia, koi ból, niesie spokój, wycisza rozedrgane wnętrze?

ks. Krzysztof Stosur