Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

III NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 60 (16 grudnia 2012)

Katecheza

Kazanie na górze ‒ najbardziej „duchowe” centrum Pisma św. (1)

Kazanie Pana Jezusa na górze, którego częścią jest Osiem błogosławieństw, zajmuje pierwszoplanowe miejsce wśród źródeł duchowości chrześcijańskiej. Jest wciąż żywym, bijącym sercem Nowego Testamentu. Po 20 wiekach możemy powiedzieć, że objawiło ono swoje niewyczerpane bogactwo w historii Kościoła. Medytowane i wprowadzane w życie zmieniło egzystencję wielu pojedynczych ludzi i całych społeczeństw.
Jest to główny tekst pierwotnej katechezy, inspiracja setek, a może tysięcy świętych, których często przecież nazywamy ludźmi ośmiu błogosławieństw. Błogosławieństwa tworzyły świętych, a oni przetwarzali świat.
Kazanie na górze w sposób niezwykle uporządkowany i syntetyczny zbiera nauczanie Jezusa na temat nowej sprawiedliwości (świętości), aby utworzyć „nowe Prawo”, jak zostanie to później nazwane. Powołuje się ono na autorytet samego Jezusa, który objawia się z mocą w słowach: „Powiedziano [...] a Ja wam powiadam” (Mt 5,21-22; 27-28; 31-32; 33-34; 38-39; 43-44). Słowa te musiały być dla słuchających czymś poruszającym, ponieważ wobec Prawa Mojżeszowego Kazanie proponuje nam zupełnie oryginalne prawo Chrystusa jako nową konstytucję życia duchowego.
Kazanie na górze to też fundament nowego ludu Bożego, zgromadzonego przez Jezusa. Tak właśnie rozumiało je wielu świętych: Kazanie Pańskie, jak mówił np. św. Augustyn, zawiera „wszelkie przepisy, które kształtują życie chrześcijańskie”. Odwołuje się ono do Jezusa nie tylko jako najwyższego Autorytetu, ale i Najwyższej Mądrości. Do tej pory uosobieniem mądrości był Salomon, a „tu jest ktoś większy od Salomona” (Mt 12,42).
Kazanie na górze to także odpowiedź na pytanie o szczęście, której filozofowie na próżno poszukiwali. Do odkrywania szczęścia nawiązał bł. Jan Paweł II na spotkaniu z młodzieżą w Toronto. Mówił, że każdy pragnie szczęścia i nie powinien nigdy z tego pragnienia zrezygnować, prawdziwą i niezawodną zaś drogą do niego jest... właśnie Kazanie na górze.
Na świecie jest nieprzeliczona liczba zakonów, instytutów, stowarzyszeń itd., można powiedzieć, że właśnie Kazanie na górze stanowi pierwszą regułę dla wszystkich zakonów i instytutów, które zamierzają żyć według Ewangelii – tak je widzieli sami założyciele i prawodawcy zakonni. Kazanie na górze – jak mówi również II Sobór Watykański – wyraża w pełni charyzmat pierwszego Założyciela, który zainspirował wszystkich innych i udzielił im swej mądrości oraz darów duchowych.

ks. Adam Rybicki