Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 58 (2 grudnia 2012)

Katecheza

Czym karmi się Kościół z Biblii? (2)

Jak wspomnieliśmy w pierwszej części, cała Biblia jest pokarmem, ale pewne jej fragmenty są szczególnie pożywne dla naszego życia duchowego, inne mniej. Wspomniane wcześniej treści ksiąg mądrościowych: Hioba, Psalmów, Przysłów, Koheleta, Pieśni nad Pieśniami, Mądrości i Mądrości Syracydesa zostały podjęte, rozwinięte i wyjaśnione w Nowym Testamencie, począwszy od obserwacji życia codziennego, w które obfituje na przykład List św. Jakuba, aż do najbardziej wzniosłych poglądów, które posłużą np. św. Janowi do przedstawienia Chrystusa jako Mądrości i Słowa Bożego. Można powiedzieć tak: sercem Nowego Testamentu są Ewangelie, sercem Ewangelii są słowa i czyny Jezusa, a sercem słów i czynów Jezusa jest Jego Pascha oraz Kazanie na Górze.
Kto więc szuka pokarmu dla swojego życia duchowego i chce otworzyć Nowy Testament, niech najpierw szuka tam Jezusa, a nie np. drastycznych opisów z Apokalipsy. Nawet wszelkie wskazania moralne Apostołów stracą swoją moc, jeśli nie odniesiemy ich do postawy i nauczania samego Chrystusa.
Drugim nowotestamentowym źródłem duchowości chrześcijańskiej jest pouczenie apostolskie nazywane „paraklezą” lub „parenezą”. Słowa te występują w pismach Apostołów wiele razy: około 106 razy jako czasownik i 30 jako rzeczownik. W polskim
tłumaczeniu Pisma Świętego określenia te oddano jako: „proszę”, „zachęcam”. Na przykład św. Paweł termin taki stosuje dla wprowadzenia do nauczania duchowego i moralnego: „Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną [...]” (Rz 12,1); „A zatem zachęcam was [...] abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani” (Ef 4,1). W odróżnieniu od wskazówek
Starego Testamentu, które wyrażały się często w postaci nakazów i zakazów, parakleza apostolska wpisuje się w charakter związków ojcowskich i braterskich. Przypomina wychowawcę, który zwraca się do małych dzieci (proszę, zachęcam): „Tak każdego z was zachęcaliśmy i zaklinaliśmy, jak ojciec swe dzieci, abyście postępowali w sposób godny
Boga, który was wzywa do swego królestwa” (1Tes 2,11-12). Głównym celem tego dodawania ducha jest postęp chrześcijan w miłości i innych cnotach.
Zachęty, wskazówki, prośby – te wszystkie formy są konieczne, ponieważ postęp w cnotach domaga się inicjatywy i osobistego zaangażowania każdego – pod wpływem działania Ducha Świętego. W taki właśnie sposób słowo Boże staje się pokarmem.

ks. Adam Rybicki