Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok C (fioletowy) Nr 58 (2 grudnia 2012)

Wprowadzenie do liturgii

ZAPOWIEDŹ GROŹNA CZY BARDZO POMYŚLNA?

Nadzieja rozpięła się wielobarwnym łukiem pomiędzy Wcieleniem i Paruzją, czyli pomiędzy pierwszym i ostatnim przyjściem Jezusa na ziemię. Adwent jest czasem, kiedy ta nadzieja staje się świętem. Wołamy: „Przyjdź!” do Jezusa i nasza nadzieja spełni się niechybnie, ponieważ On sam złożył nam obietnicę tego przyjścia.
Przez proroka Jeremiasza Bóg przypomina, że zawsze dotrzymuje słowa: „Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem” (I czytanie). Człowiek może z całą zuchwałością żywić nadzieję wobec każdej obietnicy Bożej na to, że w odpowiednim czasie zostanie wypełniona.
Język dzisiejszej Ewangelii Łukaszowej wydaje się ukazywać obietnicę powtórnego przyjścia jako straszną, „zagrażającą ziemi”, a nie pomyślną. Czy istotnie tak jest? Należy pamiętać, że zapowiedź ta jest wyrażona w języku apokaliptycznym, który posiada wymowę symboliczną, a nie dosłowną. Obecne są w proroctwie żywioły: ziemia, morze i ciała niebieskie, które zostaną poruszone, a wręcz wstrząśnięte przyjściem Jezusa. Te symboliczne ekspresje są sposobem wyrażenia prawdy, że Bóg jest jedynym Panem, a Syn Boży jest jedyną Potęgą wszechświata i przyjdzie, aby uczynić „nowe niebo i nową ziemię” (Ap 21), przynosząc człowiekowi ostateczne wyzwolenie.
Człowiek żyjący nadzieją na spełnienie się Bożych obietnic wzrasta w miłości Boga i człowieka, żyje siłą światła ukrytego w nadziei i swoim postępowaniem stara się podobać Bogu przez zaufanie każdemu Jego słowu, do czego zachęca w Liście do Tesaloniczan św. Paweł (II czytanie).

ks. Mariusz Rosik