Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA - NARODOWE ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI Rok B (zielony) Nr 55 (11 listopada 2012)

Wprowadzenie do liturgii

CZY BOGU MOŻNA ZAIMPONOWAĆ?

Pobożność w dzisiejszych czasach nie jest popularna. Nie popłaca już tak jak kiedyś. Może to i dobrze, bo chyba nie o taką religijność Panu Bogu chodziło. O jaką więc? Aby się o niej dowiedzieć, wystarczy zapoznać się z dzisiejszą Ewangelią. Istnieje bowiem pobożność fałszywa, która jest nią tylko z nazwy, i istnieje także prawdziwa. Aby nauczyć się je rozróżniać, trzeba spojrzeć na obie oczyma Jezusa.
Z jednej strony Chrystus ukazuje nam tych, którzy w oczach ludzkich uchodzili za pobożnych. A więc faryzeuszów, oddających się długim modlitwom, i bogaczy, którzy wiele wrzucali do świątynnej skarbony. Z drugiej strony ubogą wdowę, na którą nikt nie zwracał specjalnej uwagi. Faryzeusze i bogacze popisywali się swą pobożnością dla zyskania uznania w oczach ludzkich. Pobożność ta niewiele ich kosztowała. Owszem, była dla nich źródłem wielu korzyści, jednak przed tego rodzaju pseudopobożnością Chrystus ostrzega.
Zupełnie inna była pobożność ubogiej wdowy. Wrzucając do skarbony zaledwie dwa pieniążki, nie mogła nikomu zaimponować, nikomu tylko samemu Bogu. Nie to było jednak jej celem. Ona po prostu pokazała swym czynem, że całkowicie zdaje się na Niego. I nie zrobiła tego na pokaz. Chrystus, który zdecydował się na krzyż, doskonale rozumiał tę kobietę. I On, dobrowolnie idąc na śmierć, zaufał swemu Ojcu bez reszty, zupełnie zdając się na Niego.
Zaufać w ten sposób Bogu, w pewnym sensie wbrew samemu sobie i okolicznościom, to właściwy ideał pobożności, na który wskazuje Jezus.

o. Marek Cul – dominikanin

„Dzban mąki nie wyczerpał się”.
(1Krl 17,16)