Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH Rok B (biały) Nr 53 (1 listopada 2012)

Wprowadzenie do liturgii

KTO WIERZY, NIGDY NIE JEST SAM

Papież Benedykt XVI podczas inauguracji swojego pontyfikatu wypowiedział słowa, które później wielokrotnie przypominał: „Ten, kto wierzy, nigdy nie jest sam”. Przeżywamy tę prawdę, wpatrując się dzisiaj „w wielki tłum, którego nikt nie mógł policzyć” (I czytanie). Widzimy niebo „zaludnione” przez nasze siostry i braci naszych. To Kościół sprawujący niebiańską liturgię uwielbienia, radości i chwały. Uwolnieni od cierpienia i słabości oraz oczyszczeni z grzechów doświadczają szczęścia, którego zawsze pragnęli. Co jest istotą tego szczęścia? Doskonała komunia z Bogiem i braćmi.
Św. Jan przypomina, że przygoda nieba rozpoczyna się od obdarowania Bożego: „Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec. Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi” (II czytanie). Niebo jest bardziej darem niż zasługą. Dar ten wymaga przyjęcia i współpracy. Można go odrzucić i zamknąć sobie drogę do szczęścia. Można go przyjąć i od momentu chrztu wzrastać w komunii z Bogiem i bliźnimi. W jaki sposób? Odpowiedź daje nam Chrystus, zapraszając na drogę ewangelicznych błogosławieństw (Ewangelia). Ukazują one wartości i postawy, których nie może zabraknąć w naszym życiu, tak jak nie zabrakło ich w życiu ziemskim Jezusa. Umiłowanie ubóstwa i skromności, łagodność i pokojowe nastawienie, pragnienie sprawiedliwości oraz służba prawdzie, wrażliwość na potrzeby bliźnich i bezinteresowne miłosierdzie, czystość oraz szczerość serca wraz z wytrwałością pośród prześladowań – to wszystko przygotowuje nas do wejścia w wieczysty krąg szczęśliwych, skupionych na chwale i radości Baranka.

ks. Zbigniew Sobolewski