Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXX NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 52 (28 października 2012)

Liturgia słowa

Życie człowieka dokonuje się w drodze. Dlatego powinien się liczyć z pozostawieniem rzeczy i spraw, do których się przywiązał. Tak działo się z Resztą Izraela, którą Pan wyzwolił z Babilonu, a także z Bartymeuszem siedzącym przy drodze do Jerycha. Syn Boży wszedł na ścieżkę ludzkiego życia, aby ocalić to, co zginęło. Pragnie również zatrzymać się przy każdym z nas i uzdrawiać z duchowej ślepoty, braku nadziei, przywracając oczom naszej duszy nowy blask swojej światłości.

PIERWSZE CZYTANIE (Jr 31,7-9)

Prorok Jeremiasz wyraża radość, że Bóg wybawił z niewoli babilońskiej Resztę Izraela, która pozostała Mu wierna. W ten sposób Pan okazał im swoje miłosierdzie. Tak jak Jahwe przemawiał wówczas do swojego ludu, tak mówi też dzisiaj do każdego człowieka, który powraca z bezdroży grzechu.

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

To mówi Pan:
«Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów. Głoście, wychwalajcie i mówcie: „Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela”.
Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą; powracają wielką gromadą.
Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą, nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, Efraim jest moim synem pierworodnym».

PSALM (Ps 126,1-2ab.2cd-3.4-5.6)

Psalmista wskazuje, jak przez Bożą interwencję ze smutku wygnania i udręczenia powstaje radość oraz nadzieja z powodu odzyskania wolności i powrotu do ziemi ojców. W ten sposób natchniony autor wzywa do wyznania wiary w Pana, który wspiera wszystkich wystawionych na niebezpieczeństwa i poddawanych próbom, słabych i uciśnionych. Człowiek, który zaufa Bogu, odkrywa, że nawet cierpienie może być owocne.

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości. Ref.

Mówiono wtedy między poganami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i ogarnęła nas radość. Ref.

Odmień znowu nasz los, Panie, *
jak odmieniasz strumienie na południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości. Ref.

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Hbr 5,1-6)

Autor Listu do Hebrajczyków podkreśla wyższość Chrystusa - pośrednika między Ojcem a ludźmi - względem najwyższego kapłana, który jest człowiekiem grzesznym. Z Chrystusowego kapłaństwa pochodzi wszelka moc Kościoła, który naucza i uzdrawia.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Każdy arcykapłan z ludzi brany dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. Powinien przeto jak za lud, tak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.
Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Jam Cię dziś zrodził», jak i w innym miejscu: «Tyś jest kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. 2Tm 1,10b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Nasz Zbawiciel Jezus Chrystus śmierć zwyciężył,
a na życie rzucił światło przez Ewangelię.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mk 10,46-52)

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia niewidomego żebraka siedzącego blisko drogi, którą przechodzić ma Chrystus. Błagalne wezwanie: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!” dociera do Mesjasza. Po interwencji Jezusa niewidomy „natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą”, czyli wstąpił na drogę Chrystusowej nauki. Stając się uczniem Pana, pozostawił płaszcz, który symbolizował jego dotychczasowe życie i miejsce w społeczeństwie.

Słowa Ewangelii według świętego Marka

Gdy Jezus razem z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. Ten słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną». Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną».
Jezus przystanął i rzekł: «Zawołajcie go». I przywołali niewidomego, mówiąc mu: «Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię». On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się i przyszedł do Jezusa. A Jezus przemówił do niego: «Co chcesz, abym ci uczynił?».
Powiedział Mu niewidomy: «Rabbuni, żebym przejrzał».
Jezus mu rzekł: «Idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.