Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Rok B (biały) Nr 41 (15 sierpnia 2012)

Wprowadzenie do liturgii

MARCELINO I JEGO MAMA

Dlaczego tak uroczyście świętujemy Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny? To dowód na to, jak ważną osobą w życiu Jezusa, Boga-człowieka, była Jego Matka. „Z duszą i ciałem została wzięta do nieba” – bo nie mogło być inaczej. Obok swojego Syna, w całej pełni człowieczeństwa, zasiada Ta, która ofiarowała Mu to człowieczeństwo, rodząc Go na ziemi. Nikt z ludzi nie był z Nim tak blisko jak Ona. Nikt z ludzi nie odczuwał Jego obecności tak intensywnie jak Ona – nosiła Go przecież w swoim łonie. Dziś wraz ze swoim Synem króluje w niebie. Matka i Syn, Odkupiciel i Współodkupicielka. Przede wszystkim zaś Matka Jezusa i nasza.
Jest taki piękny film pt. „Marcelino, chleb i wino”, w którym znaleziony przez zakonników chłopiec jest przez nich wychowywany w klasztorze. Marzeniem małego Marcelino jest zobaczyć i poznać swoją mamę, której nigdy nie znał, nie widział, nie czuł jej pocałunków i ciepłych dłoni. Któregoś dnia wchodzi na strych i znajduje tam olbrzymi krzyż, do którego przybity jest Jezus. Zaczyna z Nim rozmowę, a po jakimś czasie „zaprzyjaźniają się”. Chłopiec karmi Jezusa właśnie chlebem i winem oraz wciąż zwraca się do Niego z prośbą: „Zabierz mnie do nieba, gdzie jest moja mama”. I kiedy pewnego dnia mnisi, szukając chłopca, wchodzą na strych, nie znajdują go tam, a co najważniejsze – znika także ukrzyżowany Jezus. Przeor klasztoru mówi wtedy do współbraci: „Pan Jezus zabrał naszego Marcelino do nieba, do jego mamy”.
Jedno jest pewne, jeśli jesteśmy blisko Jezusa, to jednocześnie jesteśmy przy Jego i naszej Matce – Maryi Wniebowziętej.

ks. Krzysztof Stosur