Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XVIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 39 (5 sierpnia 2012)

Liturgia słowa

Dzisiejsza liturgia przypomina o tym, że manna na pustyni była przedsmakiem prawdziwego Chleba, którym staje się Jezus. Tylko On jest w stanie zaspokoić każdy ludzki głód i wszelkie pragnienie serca człowieka. Komunia z Chrystusem, łamanym Chlebem, musi być Komunią z tymi, którzy są członkami Chrystusa, i pobudzać do budowania lepszego oraz bardziej sprawiedliwego dla wszystkich świata. Przyjmując Ciało Pana, sami mamy stawać się, według słów św. Brata Alberta Chmielowskiego, „dobrzy jak chleb”.

PIERWSZE CZYTANIE (Wj 16,2-4.12-15)

Bóg nieustannie wzywa do wiary, czyli ufnego powierzenia Mu swojego życia. Tak było w przypadku zaniepokojonych Izraelitów, którzy na pustyni zaczęli szemrać przeciw Mojżeszowi i przeciwko Aaronowi. Bóg dał im cudowny pokarm, mannę, którą można było zebrać wyłącznie na jeden dzień. W ten sposób nie tylko zaspokoił ich codzienne potrzeby, ale również uspokoił wzburzone serca.

Czytanie z Księgi Wyjścia

Na pustyni całe zgromadzenie synów Izraela zaczęło szemrać przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi. Synowie Izraela mówili im: «Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i chleb jadali do sytości. Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę».
Pan powiedział wówczas do Mojżesza: «Oto ześlę wam chleb z nieba na kształt deszczu. I będzie wychodził lud, i każdego dnia będzie zbierał według potrzeby dziennej. Chcę ich także doświadczyć, czy pójdą za moimi rozkazami, czy też nie».
«Słyszałem szemranie synów Izraela. Powiedz im tak: „O zmierzchu będziecie jeść mięso, a rano nasycicie się chlebem. Poznacie wtedy, że Ja, Pan, jestem waszym Bogiem”».
Rzeczywiście, wieczorem przyleciały przepiórki i pokryły obóz, a kiedy nazajutrz rano warstwa rosy uniosła się ku górze, ujrzano, że na pustyni leżało coś drobnego, ziarnistego, niby szron na ziemi. Na widok tego synowie Izraela pytali się wzajemnie: «Manhu?», to znaczy «co to jest?», gdyż nie wiedzieli, co to było.
Wtedy Mojżesz powiedział do nich: «To jest chleb, który Pan wam daje na pokarm».

PSALM (Ps 78,3 i 4bc.23-24.25 i 54)

Psalmista opowiada historię Izraela od czasów wyjścia z niewoli egipskiej do okresu monarchii króla Dawida. Przypomina, że chwała Pana i Jego potęga jaśnieje w dziełach Bożej dobroci. Do niej należą: troska o doczesne potrzeby Izraelitów i opieka nad nimi w wędrówce do Ziemi Świętej.

Refren: Pokarmem z nieba Pan swój lud obdarzył.

Co usłyszeliśmy i cośmy poznali, *
i co nam opowiedzieli nasi ojcowie,
opowiemy przyszłemu pokoleniu,  * 
chwałę Pana i Jego potęgę. Ref.

Pan Bóg z góry wydał rozkaz chmurom *
i bramy nieba otworzył.
Jak deszcz spuścił mannę do jedzenia, *
podarował im chleb niebieski. Ref.

Spożywał człowiek chleb aniołów, *
zesłał im jadła do syta.
Wprowadził ich do ziemi swej świętej, *
na górę, którą zdobyła Jego prawica. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Ef 4,17.20-24)

Św. Paweł wzywa każdego z nas do stawania się dojrzałym chrześcijaninem, który nieustannie odnawia się w swoim myśleniu, dążąc do sprawiedliwości i świętości. Nowy człowiek w Chrystusie, prawdziwie wolny, rozwija i doskonali w sobie bezinteresowną miłość, całe swoje życie podporządkowując Bogu. Potrafi również troszczyć się o uświęcenie bliźnich, dzieląc z nimi swój czas i zdolności.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:
To mówię i zaklinam was w Panu, abyście już nie postępowali tak, jak postępują poganie z ich próżnym myśleniem.
Wy zaś nie tak nauczyliście się Chrystusa. Słyszeliście przecież o Nim i zostaliście nauczeni w Nim, zgodnie z prawdą, jaka jest w Jezusie, że co się tyczy poprzedniego sposobu życia, trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek kłamliwych żądz, a odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec człowieka nowego, stworzonego na obraz Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 4,4b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Nie samym chlebem żyje człowiek,
lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 6,24-35)

Jezus zstąpił z Nieba, aby ofiarować nam życie, i to życie w obfitości. To On jest „manną”, którą otrzymujemy w naszej codziennej wędrówce. Jego Ciało to chleb dający nam życie wieczne. Dzisiejsza Ewangelia wzywa nas do ożywiania w sercu wiary w Jezusa. Uwrażliwia również, abyśmy w pogoni za chlebem doczesnym nie zapominali o pragnieniu Nieba.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Kiedy ludzie z tłumu zauważyli, że na brzegu jeziora nie ma Jezusa, a także Jego uczniów, wsiedli do łodzi, przybyli do Kafarnaum i tam Go szukali. Gdy zaś Go odnaleźli na przeciwległym brzegu, rzekli do Niego: «Rabbi, kiedy tu przybyłeś?».
Odpowiedział im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Szukacie Mnie nie dlatego, że widzieliście znaki, ale dlatego, że jedliście chleb do sytości. Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki, a który da wam Syn Człowieczy; Jego to bowiem pieczęcią swą naznaczył Bóg Ojciec».
Oni zaś rzekli do Niego: «Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?».
Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: «Na tym polega dzieło zamierzone przez Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał».
Rzekli do Niego: «Jakiego więc dokonasz znaku, abyśmy go widzieli i Tobie uwierzyli? Cóż zdziałasz? Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni, jak napisano: „Dał im do jedzenia chleb z nieba”».
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale dopiero Ojciec mój da wam prawdziwy chleb z nieba. Albowiem chlebem Bożym jest Ten, który z nieba zstępuje i życie daje światu».
Rzekli więc do Niego: «Panie, dawaj nam zawsze tego chleba».
Odpowiedział im Jezus: «Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie».