Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XV NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 36 (15 lipca 2012)

Liturgia słowa

W dzisiejszej liturgii Słowa przewija się szereg osób posłanych przez Boga, aby rozrastało się Królestwo Boże, królestwo miłości i prawdy. Jest to dla nas cenna lekcja. Często wydaje nam się, że do pracy apostolskiej powinni być kierowani tylko „zawodowi specjaliści”. A przecież do każdego z nas Jezus mówi: „idź” – i wciąż rozsyła nas dla wzrostu Jego Królestwa, doskonale znając nasze ograniczenia.

PIERWSZE CZYTANIE (Am 7,12-15)

Niezwykłe wyznanie jak na tego, który rzeczywiście był prorokiem, został posłany i spełniał swoją misję, tak że naraził się ówczesnej władzy, która chciała go wydalić ze swoich granic. Amos nie jest prorokiem „pod publikę”, który schlebia swoim słuchaczom. On wypowiada twarde słowa, że nawet i król zginie od miecza. Jest pasterzem gorliwie pasącym swój naród.

Czytanie z Księgi proroka Amosa

Amazjasz, kapłan w Betel, rzekł do Amosa: «„Widzący”, idź, uciekaj sobie do ziemi Judy. I tam jedz chleb, i tam prorokuj. A w Betel więcej nie prorokuj, bo jest ono królewską świątynią i królewską budowlą».
I odpowiedział Amos Amazjaszowi: «Nie jestem ja prorokiem ani nie jestem uczniem proroków, gdyż jestem pasterzem i tym, który nacina sykomory. Od trzody bowiem wziął mnie Pan i Pan rzekł do mnie: „Idź, prorokuj do narodu mego, izraelskiego”».

PSALM (Ps 85,9ab-10.11-12.13-14)

Psalmista zapowiada nadejście niezwykłych czasów, które będą obfitowały w nadzwyczajne dary Boże: łaskę i wierność, sprawiedliwość i pokój. Ta pełnia szczęścia będzie się wyrażać w zbawieniu. Psalmista widzi zbawienie jeszcze z oddali jako ślady kroków Boga, ale już wsłuchuje się w to, co mówi Pan. Najpełniej przemówi On w Jezusie – swoim Synu i naszym Zbawicielu.

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg: *
oto ogłasza pokój ludowi i świętym swoim.
Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie
dla tych, którzy się Go boją, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi. Ref.

Spotkają się ze sobą łaska i wierność, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba. Ref.

Pan sam obdarzy szczęściem, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Przed Nim będzie kroczyć sprawiedliwość, *
a śladami Jego kroków zbawienie. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (dłuższe, Ef 1,3-14)

Apostoł ukazuje prawdę, że dzięki miłości Boga zostaliśmy włączeni w Jego plan zbawienia. Zgodnie z Jego wolą staliśmy się dziećmi Bożymi przez Jezusa Chrystusa. Dokonało się to już przed założeniem świata, a więc każdy z nas został odwiecznie umiłowany i powołany do świętości, czyli wspólnoty z Nim. To jest słowo Prawdy i Dobra Nowina o naszym zbawieniu.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, odpuszczenie występków według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.
W Nim dostąpiliśmy udziału my również, z góry przeznaczeni zamiarem Tego, który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli, po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu, my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie. W Nim także wy usłyszeliście słowo prawdy, Dobrą Nowinę o waszym zbawieniu. W Nim również uwierzyliście i zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego, który był obiecany. On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na ostateczne odkupienie, które nas uczyni własnością Boga ku chwale Jego majestatu.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Ef 1,17-18)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Niech Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa
przeniknie nasze serca swoim światłem,
abyśmy wiedzieli, czym jest nadzieja
naszego powołania.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mk 6,7-13)

Apostołowie otrzymują dokładne wskazania na swoją drogę. Nie muszą zabierać ze sobą nic nadzwyczajnego, lecz dokładnie to, co aktualnie posiadają. Zostali bowiem obdarzeni czymś o wiele większym niż najlepszy pielgrzymi ekwipunek – Jezus udzielił im władzy nad duchami nieczystymi. Ona sprawiła, że uzdrawiali ludzi z niemocy, ukazując Boże zbawienie.

Słowa Ewangelii według świętego Marka

Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi.
I przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. «Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien».
I mówił do nich: «Gdy do jakiego domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakim miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich».
Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.