Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA Rok B (biały) Nr 30 (7 czerwca 2012)

Katecheza

Rzeczywista obecność – medytacja

W tym dniu powiedzą Jerozolimie: „Nie bój się, Syjonie! Nie drżyj ze strachu!”. Pan, Twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz – On wybawi! Będzie się cieszył i weselił tobą, odnowi cię swoją miłością. Rozraduje się tobą niezmiernie (Sof 3,16-17).

1. Obecność Jezusa Chrystusa w Najświętszej Eucharystii jest najbardziej wyrazista wśród różnorakich obecności Boga w naszym życiu. On jest w każdym miejscu. Gdziekolwiek się znajduje, wszędzie zaznacza Swoją władzę. Jednak w Eucharystii Jezus Chrystus jest obecny ze swoim Ciałem, Krwią, Duszą i Bóstwem.
W Eucharystii mieści się ten sam Jezus, który popłakiwał w żłóbku, pracował w warsztacie w Nazarecie, przemawiał do tłumów, cierpiał mękę krzyżową, umarł na krzyżu, zmartwychwstał, ukazywał się apostołom i przebywa teraz pełen chwały w niebie. Jezus w ciele wziętym od Najświętszej Dziewicy, poszarpanym biczami, jaśniejącym bardziej niż słońce na niebie. Jezus ze Swoją krwią: przelaną od Ogrójca aż po Kalwarię, podczas biczowania, ukoronowania cierniem, ukrzyżowania, agonii. Jezus ze Swoim sercem: które wszystkich kochało i kocha, otwartym na każdą prośbę i każdą potrzebę, otwartym włócznią, w którym wszystkich nas gromadzi i gdzie płonie wyjątkowy ogień miłości dla każdego z nas.

2. Obecny jest Jezus, Bóg-człowiek. Bóg, który nas stworzył, który nas prowadzi, który nas oczekuje na Sądzie Ostatecznym, który będzie naszą wieczną nagrodą w niebie. W Palestynie wskrzesił zmarłych, przywrócił wzrok niewidomym, mowę niemym. On jest w Hostii: Bóg wszechmogący, Bóg wszechwiedzący, Bóg nieskończonej miłości, Bóg najsprawiedliwszy, wieczny, nieogarniony. Z Synem Bożym są obecne pozostałe dwie Osoby Najświętszej Trójcy: Bóg Ojciec i Duch Święty. Trzy Osoby Boskie to jeden Bóg, ponieważ ma jedną Naturę. I w ten sposób tabernakulum jest sanktuarium Najświętszej Trójcy, mieszkaniem Jezusa Chrystusa otoczonym przez niezliczone zastępy Aniołów śpiewających: „Święty, Święty, Święty Pan Bóg Zastępów”. Z tego wynika, że do kościoła należy przychodzić z wiarą, szacunkiem i miłością.

3. Na fasadzie każdego kościoła można napisać: „To jest dom Boga i brama do nieba”. Wiara ukazuje nam w tabernakulum naszego Pana Jezusa Chrystusa; szacunek niech będzie Mu okazywany wewnątrz i na zewnątrz kościoła; nasza miłość jest słuszną odpowiedzią wobec Tego, który znajduje upodobanie w byciu z ludźmi.

Rachunek sumienia. Czy traktuję kościół z należnym szacunkiem zarówno gdy jestem w środku, jak i na zewnątrz? Czy dokonuję aktów wiary, stając wobec realnej obecności Chrystusa? Czy naprawdę odczuwam miłość do Jezusa Eucharystycznego?

Postanowienie. Podczas przebywania w kościele będę uświadamiał sobie tę wielką myśl: „To miejsce jest święte”.

Modlitwa. „Jak niewierny Tomasz Twych nie szukam ran, lecz wyznaję z wiarą, żeś mój Bóg i Pan, pomóż wierze mojej, Jezu, łaską swą, ożyw mą nadzieję, rozpal miłość mą”.
O pamiątko śmierci Pana, chlebie żywy, który dajesz ludziom życie, spraw niech dusza moja żyje Tobą, a Ty bądź zawsze jej rozkoszą. Litościwy Pelikanie, Panie Jezu, mnie nieczystego oczyść Twoją Krwią, której jedna kropla może zbawić świat od każdego grzechu.
Jezu, podziwiam Cię zakrytego, spraw, niech wydarzy się to, czego gorąco pragnę, gdy ujrzę Twoje odkryte oblicze, niech będzie błogosławione oglądanie Twojej Chwały.

bł. Jakub Alberione