Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY Rok B (biały) Nr 29 (3 czerwca 2012)

Wprowadzenie do liturgii

SENS NAJWYŻSZY

Według wybitnego teologa, Karla Rahnera, jedną z cech życia Trójcy Świętej jest wzajemne potwierdzanie. Otóż jedna Osoba potwierdza dobroć i piękno dwu Innych oraz z pełną radością poświadcza Ich wzajemną miłość. Na Mszy św. jest podobnie – Bóg potwierdza swoją miłość wobec stworzenia („jesteś moim dzieckiem, które kocham”), człowiek zaś bóstwo i majestat Boga („jesteś moim Bogiem, którego wielbię”).
Kolejna cecha życia Trójcy Świętej to dziecięctwo. Karl Rahner stwierdza, że nigdzie nie ma „czystszej gry, nie ma tu nic koniecznego, wszystko jest chciane i z radością wyrażane”. Odnosi to do relacji Stwórcy względem stworzenia: również w tym odwołaniu nie ma w Bogu najmniejszego przymusu, tylko czysta chęć. Trójjedyny nie musi powoływać do życia żadnego stworzenia, aby móc „jeszcze bardziej” stać się Bogiem. Twórcze oraz podtrzymujące świat w istnieniu działanie Boga jest „dziecięcą grą”, bo odbywa się bez żadnej presji, w do¬skonałej wolności miłości. Odnosząc to do naszej ziemskiej liturgii: im więcej w niej dobrowolności, bezinteresownego oddawania Bogu chwały i radości, tym jest piękniejsza.
Trzecia cecha życia Trójcy Świętej to królewskość. Oznacza ona, że życie Trójcy Świętej ma „sens najwyższy”, czyli nadaje znaczenie i pełny wymiar wszystkiemu, co dzieje się poza nim. Życie wewnątrztrynitarne zawiera w sobie sens wszystkiego, co Nią nie jest. A zatem my także żyjemy dzięki Trójcy Świętej oraz dla Niej samej.

ks. Adam Rybicki

„Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi”.
(Mt 28,18)