Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

ZESŁANIE DUCHA ŚWIĘTEGO Rok B (czerwony) Nr 28 (27 maja 2012)

Wprowadzenie do liturgii

 PRAWDA

W uroczystość Pięćdziesiątnicy spotykamy w Ewangelii (J15,26-27; 16,12-15) dwie spośród pięciu obietnic Ducha Świętego, jakie Jezus złożył w ostatni wieczór swego ziemskiego życia w czasie mów wygłoszonych w Wieczerniku. Jednym z określeń Ducha – oprócz Parakleta-Pocieszyciela – jest „Duch Prawdy” powtórzone w dzisiejszym urywku dwukrotnie i wyjaśnione w następujący sposób: „On doprowadzi was do całej prawdy”. Greckim słowem na określenie „prawdy” jest tu alêtheia, co dosłownie znaczy „to, co nie jest już ukryte”. Termin ten miał doniosłe znaczenie w greckich poszukiwaniach filozoficznych, odnosił się do odkrycia głębokiej istoty wpisanej w rzeczywistość.
Istniała zatem pokusa odczytania w sensie „greckim” i filozoficznym także tej deklaracji Jezusa oraz Jego słynnego stwierdzenia wygłoszonego w czasie rozmowy z Samarytanką: „Prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie” (J 4,23). Ale nie należy zapominać, że Ewangeliści używają wprawdzie języka greckiego, lecz zawsze odwołują się do źródeł biblijnych, zaś w języku Starego Testamentu „prawda” jest znacznie mniej ideologiczna, a bardziej egzystencjalna. Oznacza ona wierność, miłość Boga, Jego przymierze, Jego zbawienie. W takim znaczeniu powinniśmy rozumieć funkcję Ducha Świętego jako „Ducha Prawdy”. „Prawdą” Jezusa jest Jego słowo, Jego Ewangelia, Jego dzieło zbawienia, Jego osoba. Rola Ducha Świętego w Kościele polega zatem na wyjaśnieniu w pełni objawienia Jezusa i uczynieniu go skutecznym. Chrystus bowiem mówi: „Z mojego weźmie i wam objawi”. […]

kard. Gianfranco Ravasi,
„Odkrywanie Słowa”, Częstochowa 2002