Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok C (fioletowy) Nr 11 (11 marca 2001)

Katecheza

NA DROGACH POKORY [2]

Odkrywanie prawdziwej wielkości

Pokora stoi na straży prawdziwej wielkości człowieka. Trzeba to podkreślać, bo wielu ludzi, także wyznawców Chrystusa, kojarzy pokorę z poniżaniem siebie, z rezygnacją z pełnego rozwoju i uznania pełnej godności osoby ludzkiej. Prawdziwa pokora wiąże się zawsze z postawą wielkoduszności i nie może być utożsamiana z rezygnacją odkrywania i rozwijania talentów i wszelkich darów Bożych. Prawdziwa pokora nie ma nic wspólnego z małodusznością, rezygnacją z dobra, z grzeszną uległością innym. Idziemy na Górę Przemienienia, by tam rozpoznać nie tylko prawdziwą wielkość Syna Bożego, ale także prawdziwą wielkość naszego człowieczeństwa. Ujrzeć chwałę Jezusa i w tym blasku rozpoznać pełną godność człowieka: stworzonego na obraz i podobieństwo Boga, w Chrystusie odzyskującego Boże dziecięctwo. To sam Bóg Ojciec potwierdza wielkość swego Syna. To Bóg Ojciec objawia naszą wielkość. Więcej – On ją potwierdza i stoi na jej straży. Być pokornym to patrzeć na siebie oczyma Boga. Być pokornym to nieustannie potwierdzać, że to co w nas wielkie, jest z Boga. Być pokornym to nie godzić się na to, co w nas małe i słabe. Powtórzmy za św. Pawłem: „Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia” (Flp 4, 13).

ks. Janusz Nagórny