Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU Rok B (fioletowy) Nr 11 (4 marca 2012)

Wprowadzenie do liturgii

WIELKOŚĆ WIARY A WIELKOŚĆ OFIARY

Wielkość wiary i miłości do Boga mierzy się wielkością ofiary, jaką w imię tej miłości człowiek gotowy jest ponieść. Na wzgórzu Moria Bóg zażądał od Abrahama ofiary z Izaaka. Chciał, aby oddał Mu tego, którego najbardziej kochał i który stanowił dla niego nadzieję wypełnienia się Bożych obietnic. Poddał Abrahama niezwykle trudnej próbie wiary, a on jej sprostał. Okazał się gotów – w imię posłuszeństwa Panu – ofiarować Mu swego syna. Bóg oszczędził Izaaka. Wystarczyła Mu gotowość.
Ewangelista Marek prowadzi nas na Górę Tabor. Opowiada o przemienieniu Chrystusa wobec uczniów. Ono przygotowało ich na późniejsze odrzucenie Jezusa i Jego śmierć na krzyżu. Przemienienie sprawiło, że Apostołowie inaczej spojrzeli na Mistrza z Nazaretu. Odkryli, że „jest umiłowanym Synem Boga, którego trzeba słuchać”. Zapragnęli pozostać na tej górze, by kontemplować Chrystusa w chwale. Musieli jednak zejść na dół, gdyż na Jezusa czekało inne wzniesienie – Golgota. Leży ono niedaleko świątynnego wzgórza, na którym według tradycji Abraham zbudował ołtarz ofiarny i związał swe ukochane dziecko. Na Golgocie „Bóg nie oszczędził własnego Syna”, jak uczynił to z Izaakiem. Pozwolił, aby dokonała się ofiara Chrystusa – Baranka ofiarnego Nowego Przymierza. Jego krew obmywa nas z grzechów. W Nim i dzięki Niemu żyjemy nadzieją zmartwychwstania i życia wiecznego.
Ofiara Chrystusa ukazuje nam wielkość miłości, jaką Bóg nas obdarzył.

ks. Zbigniew Sobolewski

To jest mój Syn, Jego słuchajcie.
(por. Mk 9,7)