Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

IV NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 6 (29 stycznia 2012)

Liturgia słowa

Msza święta jest spotkaniem, które przynosi ze sobą możliwość lepszego poznania Jezusa Chrystusa i które jest szansą na budowanie z Nim głębszej, bardziej autentycznej więzi. Bóg objawia siebie i spodziewa się, że to objawienie zostanie przez nas przyjęte nie tylko jako kolejna porcja wiedzy. On pragnie odpowiedzi, którą jest głębsza wiara, umiłowanie Jego woli i życie w łasce uświęcającej. Taka postawa w niczym nam nie zagraża, gdyż Bóg zawsze pragnie naszego autentycznego dobra.

PIERWSZE CZYTANIE (Pwt 18,15-20)

Bóg nie opuszcza swojego ludu, ale nim kieruje przez powołanych do tego ludzi. Obiecany prorok, następca Mojżesza, będzie kontynuował jego misję i objawiał troskę Boga o swój lud. W tej obietnicy rozpoznajemy zapowiedź przyjścia na świat Jezusa Chrystusa, nowego Prawodawcy i Dobrego Pasterza ludu Bożego.

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

Mojżesz tak przemówił do ludu:
«Pan, Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jego będziesz słuchał. Właśnie o to prosiłeś Pana, Boga swego, na Horebie, w dniu zgromadzenia: „Niech więcej nie słucham głosu Pana Boga mojego, i niech już nie widzę tego wielkiego ognia, abym nie umarł”».
I odrzekł mi Pan: «Dobrze powiedzieli. Wzbudzę im proroka spośród ich braci, takiego jak ty, i włożę w jego usta moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę.
Jeśli ktoś nie będzie chciał słuchać moich słów, wypowiedzianych w moim imieniu, Ja od niego zażądam zdania sprawy. Lecz jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie rozkazałem, albo wystąpi w imieniu bogów obcych, taki prorok musi ponieść śmierć».

PSALM (Ps 95,1-2.6-7ab.7c-9)

Psalmista zaprasza wiernych do wspólnotowego uwielbienia Boga, Stwórcy wszystkiego i wiernego Pasterza swojego ludu. Radość z bliskości Boga musi łączyć się jednak z posłuszeństwem Jego woli. Tylko wtedy wszystkie praktyki religijne nabiorą znaczenia i prawdziwej wartości.

Refren: Słysząc głos Pana serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *
wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.
Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *
radośnie śpiewajmy Mu pieśni. Ref.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, *
zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył.
Albowiem On jest naszym Bogiem, *
a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku. Ref.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego:
«Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *
jak na pustyni w dniu Massa,
gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *
doświadczali Mnie, choć widzieli Moje dzieła». Ref.

DRUGIE CZYTANIE (1Kor 7,32-35)

Święty Paweł tłumaczy Koryntianom trudną naukę o znaczeniu życia samotnego, wybieranego ze względu na Boga. Nie chce przez to powiedzieć, że życie rodzinne ma mniejszą wartość niż bezżenność. Łatwiej jednak celibatariuszowi poświęcić wszystkie siły na służbę Panu i zaangażować się w różne dzieła apostolskie niż małżonkowi. „Trwanie przy Panu” jest zadaniem wszystkich wiernych i realizujemy go zgodnie z wybranym przez nas stanem życia.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Chciałbym, żebyście byli wolni od utrapień.
Człowiek bezżenny troszczy się o sprawy Pana, o to, jak by się przypodobać Panu. Ten zaś, kto wstąpił w związek małżeński, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać żonie. I doznaje rozterki. Podobnie i kobieta: niezamężna i dziewica troszczy się o sprawy Pana, o to, by była święta i ciałem, i duchem. Ta zaś, która wyszła za mąż, zabiega o sprawy świata, o to, jak by się przypodobać mężowi.
Mówię to dla waszego pożytku, nie zaś, by zastawiać na was pułapkę; po to, byście godnie i z upodobaniem trwali przy Panu.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 4,16)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Lud, który siedział w ciemności,
ujrzał światło wielkie,
i mieszkańcom cienistej krainy śmierci
wzeszło światło.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mk 1,21-28)

„Wiem, kim jesteś” – krzyczał do Jezusa zły duch. Ludzie natomiast pytali: „Co to za nowa nauka z mocą?”. To, co dla duchów jest oczywiste, ludzie odkrywają dzięki objawieniu, poprzez znaki i wydarzenia. Życie i dzieło Jezusa nie może pozostać nam obojętne. Musimy dociekać, kim On jest, bo od tego zależy, jaką wartość dla nas będą miały Jego słowa, czyny i ofiara, którą z siebie składa.

Słowa Ewangelii według świętego Marka

W mieście Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką; uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie.
Był właśnie w synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: «Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boży».
Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego». Wtedy duch nieczysty zaczął go targać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego.
A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: «Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne». I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej.