Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 4 (15 stycznia 2012)

Katecheza

O nawróceniu więcej

Słowo „nawrócenie” jest bardzo pojemne, różnie rozumiane i ma kilka znaczeń. Czasem np. mówi się o „nawróceniu” św. Pawła pod Damaszkiem, mimo że przecież nie był on wcześniej ateistą; przeciwnie, był gorliwie wierzącym w Boga. Można też usłyszeć, że jakiś zakonnik mówi o sobie, że nawrócił się po 20 latach życia w zakonie. Tak więc nawrócenia mogą mieć różny charakter:
a) dogmatyczny – chodzi tu o nawrócenie osoby niewierzącej, tzw. ateisty lub kogoś, kto tylko formalnie należy do Kościoła, ale naprawdę nie żyje życiem Kościoła. Nawrócenie o charakterze dogmatycznym dotyczy też konwersji wyznaniowej (przejścia od innego wyznania);
b) etyczno-moralny – chodzi tu o nawrócenie człowieka idącego drogą wiary, ale nieustannie pracującego nad swoją postawą. W tym sensie możemy powiedzieć, że cały Kościół, my wszyscy, potrzebujemy nawrócenia. Raczej powinniśmy tu mówić o ciągłym nawracaniu się, czyli stałym procesie przemiany człowieka i walki z grzechami, niedoskonałościami, brakiem miłości itd.;
c) mistyczny – chodzi tu o takie nawrócenie, gdy człowiek na drodze wiary przeżyje jakieś silne doświadczenie duchowe, które będzie dotyczyło jego psychiki, zmysłów itd. O takim nawróceniu mówią niektórzy święci: jest to moment, w którym Bóg (lub Jego przymiot czy prawda wiary) staje się przedmiotem osobistego doświadczenia sięgającego czasem nawet zmysłów. Człowiek doświadcza osobiście np. miłosierdzia Bożego, słyszy Jego głos w sercu, ma jakieś poruszenia, nagłe olśnienia, i już potem wie, że to, w co do tej pory „tylko” wierzył, jest prawdą.
Jakie elementy powinno mieć prawdziwe nawrócenie? Wśród najważniejszych możemy wymienić: odwrócenie się od grzechu (żal i pokuta), czyli odwrócenie się „od”, by zwrócić się „do”, czyli do Boga. Nawrócenie musi zakładać zmianę myślenia, wytrwałe dążenie do świętości, decyzję naśladowania Chrystusa w naszej codzienności, pójście za Nim poprzez
aktualizację Jego modelu życia we własnym życiu. Należy też podkreślić, że nawrócenie objawia się w zmianie stosunku do świata i dóbr materialnych (apostołowie poszli za Chrystusem, pozostawiając swoje domy, a bogaty młodzieniec nie poszedł, bo miał „wiele posiadłości”). Nawrócenie zakłada również pojednanie się z Kościołem, udział w odpowiedzialności za wspólnotę Kościoła, wreszcie gotowość do ofiary i wyrzeczenia, która z
kolei jest znakiem całkowitego zaufania Chrystusowi w każdej dziedzinie życia.

ks. Adam Rybicki