Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA ZWYKŁA Rok B (zielony) Nr 4 (15 stycznia 2012)

Liturgia słowa

Dzisiejsza liturgia Słowa mówi nam o tajemnicy powołania człowieka. Historia zbawienia, to historia konkretnych ludzi, którzy na swojej życiowej drodze spotkali Boga i zostali przez Niego wezwani. Jednym z takich ludzi był Samuel, o którym usłyszymy w pierwszym czytaniu. Przypatrując się biblijnym opisom powołania, widzimy, że dokonuje się ono w atmosferze wolności. Bóg wybiera tego, kogo chce, a człowiek w sposób wolny może odpowiedzieć na ten głos.

PIERWSZE CZYTANIE (1Sm 3,3b-10.19)

Samuel stał się jedną z najważniejszych postaci Starego Testamentu. To on namaścił na królów Saula i Dawida. Dziś słyszymy historię jego powołania. Bóg trzykrotnie wzywa Samuela po imieniu, a on odpowiada pełnymi posłuszeństwa i gotowości słowami: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha! Pomocą w rozpoznaniu Bożego głosu służy mu doświadczony kapłan Heli. Dyspozycyjność wobec Boga jest charakterystyczna w biblijnych opisach powołania. Bóg wybiera i posyła do konkretnej misji tych ludzi, których chce, a Jego wybór dokonuje się w dialogu z człowiekiem.

Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Samuel spał w przybytku Pana, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: «Oto jestem». Pobiegł do Helego mówiąc mu: «Oto jestem: przecież mnie wołałeś». Heli odrzekł: «Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać». Położył się zatem spać.
Lecz Pan powtórzył wołanie: «Samuelu!». Wstał Samuel i pobiegł do Helego mówiąc: «Oto jestem: przecież mnie wołałeś». Odrzekł mu: «Nie wołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać». Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pana nie było mu jeszcze objawione.
I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: «Samuelu!». Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: «Oto jestem: przecież mnie wołałeś». Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: «Idź spać. Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz: „Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”». Odszedł Samuel i położył się spać na swoim miejscu.
Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: «Samuelu, Samuelu!». Samuel odpowiedział: «Mów, bo sługa Twój słucha».
Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

PSALM (Ps 40,2 i 4ab.7-8a.8b-9.10)

Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże – tymi słowami psalmista wyraża swoje zaufanie i miłość do Boga. Wysławiając Jego wielkość i dokonane dzieła, wyraża gotowość całkowitej uległości Jego woli.

Refren: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę.

Z nadzieją czekałem na Pana,
a On się pochylił nade mną *
i wysłuchał mego wołania.
Włożył mi w usta pieśń nową, *
śpiew dla naszego Boga. Ref.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, *
ale otworzyłeś mi uszy.
Nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy. *
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę. Ref.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże, *
a Twoje prawo mieszka w moim sercu».
Głosiłem Twą sprawiedliwość
w wielkim zgromadzeniu *
i nie powściągałem warg moich,
o czym Ty wiesz, Panie. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (1Kor 6,13c-15a.17-20)

Przynależność do Boga, bycie uczniem Jezusa wiąże się z podporządkowaniem całego życia Chrystusowi. Ten, kto usłyszał głos Boży i poszedł za Nim, już nie należy do siebie, ale do Chrystusa. Dlatego grzech, który popełnia, wyrządza szkodę nie tylko jemu, ale również Kościołowi. Ciało człowieka stanowi świątynię Bożą, mieszkanie Ducha Świętego, o które mamy się troszczyć.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Ciało nie jest dla rozpusty, ale dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swą mocą wskrzesi z martwych.
Czyż nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem.
Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy.
Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (J 1,41.17b)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Znaleźliśmy Mesjasza, to znaczy Chrystusa,
łaska i prawda przyszły przez Niego.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (J 1,35-42)

Głównym tematem dzisiejszej Ewangelii jest powołanie uczniów. Na początku swojej apostolskiej działalności, po przyjęciu chrztu w Jordanie, Jezus zaczyna gromadzić wokół siebie uczniów. Ci, którzy początkowo mieli za nauczyciela Jana Chrzciciela, słysząc wezwanie od Jezusa, idą za Nim. Dzielą swoje życie z Mistrzem z Nazaretu, aby stać się Jego Apostołami i odnaleźć tym samym prawdziwy sens życia.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jan stał wraz z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: «Oto Baranek Boży». Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?».
Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi, to znaczy: Nauczycielu, gdzie mieszkasz?».
Odpowiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie». Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej.
Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: «Znaleźliśmy Mesjasza», to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa.
A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: «Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz się nazywał Kefas», to znaczy: Piotr.