Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

ŚWIĘTO CHRZTU PAŃSKIEGO Rok B (biały) Nr 3 (8 stycznia 2012)

Wprowadzenie do liturgii

TOŻSAMOŚĆ MESJASZA

Jezus, od momentu przyjęcia chrztu nad Jordanem z rąk Jana Chrzciciela, namaszczony Duchem Świętym i mocą, przystąpił do pełnienia swej misji zbawczej. Wtedy też przez Boga obwieszczone zostało ludziom, iż Jezus jest umiłowanym Jego Synem, w Nim ma On upodobanie.
Głos, który rozległ się nad Jezusem, treścią tego, co obwieszczał, nawiązywał do proroctwa objawionego Ludowi Bożemu Starego Przymierza przez Boga za pośrednictwem Księgi Izajasza. Proroctwo to jest nam dziś przypomniane w pierwszym czytaniu (por. Iz 42,1-4.6-7). Ten fragment Księgi Izajasza, napisany w połowie VI w. przed Chr., objawił tożsamość Mesjasza oraz ujawnił czego i w jaki sposób miał On dokonać, czyli po czym można będzie Go rozpoznać. Z treści wspomnianej Księgi wynika, iż pełen Ducha Bożego Mesjasz miał być Sługą Bożym, przez Boga podtrzymywanym i wybranym. Kimś, w kim Bóg miał mieć upodobanie, tzn. kogo słowa i czyny Bóg miał w pełni aprobować, którego słowa i czyny miały być zgodne z Jego wolą.
Ułatwieniu rozpoznania w Jezusie z Nazaretu Mesjasza miało też pomóc to, co głosił o Nim św. Jan Chrzciciel: „ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów” (Mk 1,7).
Na pewno szczególnym przedmiotem naszej medytacji powinniśmy uczynić dzisiaj także fakt objawienia się w czasie chrztu Jezusa z Nazaretu Trójcy Świętej. Z podobnym objawieniem Trójjedynego Boga spotkaliśmy się wcześniej podczas Zwiastowania.

ks. Waldemar Seremak – pallotyn

„Duch mój na Nim spoczął”.
(Iz 42,1)