Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok B (fioletowy) Nr 58 (27 listopada 2011)

Wprowadzenie do liturgii

NIEBO ZIEMI, ZIEMIA NIEBU…

Rozpoczynamy Adwent – czas, w którym splata się miłość Boga z nadzieją człowieka. Tę nadzieję wyraża dziś Izajasz, zwracając się do Tego, który jest naszym Ojcem, aby rozdarł niebiosa i zstąpił. Bóg, który wydaje się być tak daleki, rzeczywiście zstępuje z nieba, aby odmienić los swoich wiernych. Objawia się w swoim Synu, czyli w ludzkim ciele, abyśmy tym łatwiej mogli Go przyjąć. Jego przyjście otwiera nam niebo i pozwala wznieść się ku górze, gdzie już w całej pełni jest nam ofiarowana „łaska i pokój od Boga Ojca naszego”. Można zatem wraz z prorokiem wyrazić swój podziw wobec tego, że On czyni „tyle dla tego, co w Nim pokłada ufność”. To właśnie jest to, co niebo ofiarowuje ziemi.
Ziemia jednak musi odpowiedzieć niebu, co ma się wyrazić w postawie czujnego oczekiwania. Czas ostatecznego przyjścia, ponownego rozdarcia niebios, pozostaje bowiem nieznany. Więcej, powrót Jezusa, jak On sam nas przestrzega w Ewangelii, może nastąpić w momencie najmniej dla nas oczekiwanym. Dlatego musimy być nieustannie do tego gotowi, przygotowani jak słudzy na radosne powitanie swojego pana. W przeciwnym razie ominie nas nagroda – radość życia wiecznego. Do tego oczekiwania zostaliśmy w odpowiedni sposób przygotowani dzięki „darom łaski” (słowo i poznanie) i wyznaczonym zajęciom. W ten sposób budujemy Królestwo Boże, oczekując pełnego spotkania z naszym Ojcem.
Skoro więc Bóg spełnił nasze oczekiwanie i prawdziwie staliśmy się Jego dziećmi, to i my winniśmy wypełnić Jego wolę, która na początku nowego roku liturgicznego wybrzmiewa z całą siłą w nakazie: „Czuwajcie!”.

ks. Mariusz Szmajdziński