Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXIII NIEDZIELA ZWY Rok A (zielony) Nr 45 (4 września 2011)

Wprowadzenie do liturgii

GDY BRAT ZGRZESZY PRZECIW TOBIE

Gdy należy upomnieć kogoś, kto wykroczył przeciw mnie, powinienem najpierw uświadomić sobie, że jest on moim bratem (w Chrystusie) i starać się porozmawiać z nim jako kimś bliskim. Nie zaś z pozycji człowieka zgorszonego i skłonnego do potępiania innych. W dostrzeżeniu brata w bliźnim pomaga mi Ten, który stał się pierworodnym między wielu braćmi (Kol 1,15) i przyciągnął nas do siebie, gdy został wywyższony na krzyżu (J 12,32).
W wybaczeniu bliźniemu i w ciągłym uznawaniu go za brata pomaga mi Bóg, który w Chrystusie gotów jest zawsze przebaczyć mi grzechy, odnowić mnie i przyjąć do wspólnoty ze sobą. Owa uprzedzająca, ciągle zaskakująca miłość Boga wyzwala mnie od siebie samego. Bez niej trudno byłoby mi otworzyć serce na innych i wznieść się ponad doznawane urazy.
Nieraz od owej braterskiej rozmowy z kimś, w której okażemy trochę wrażliwości względem niego i troski o jego dobro, o dobro wspólne, o nasze wspólne zbawienie zależy tak wiele – pozyskanie brata. Wówczas niepotrzebne stanie się uciekanie do upomnienia publicznego (tj. dokonanego „w obecności jednej lub dwóch osób”) czy oficjalnego (tj. „doniesienia Kościołowi”).
Panie, udzielaj nam codziennie swego Ducha, abyśmy z łagodnością i stanowczością, taktem i odwagą umieli upominać się wzajemnie, gdy oddalamy się od Ciebie, tak by żaden z nas nie uległ zatwardziałości przez grzech (Hbr 3,13).

ks. Stanisław Zarzycki – pallotyn

„Miłość nie wyrządza zła bliźniemu.”
(Rz 13,10)