Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XIII NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 34 (26 czerwca 2011)

Liturgia słowa

Fragment Tryptyku Rzymskiego Jana Pawła II podsuwa określenie Boga, które scala objawienie każdego z dzisiejszych czytań w jedną nić. Autor pisze:
„«W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy» –
mówi Paweł na ateńskim Areopagu –
Kim jest On?
Jest jakby niewysłowiona przestrzeń, która wszystko ogarnia”.

On jest „jakby niewysłowiona przestrzeń”, w której żyła Szunemitka, Psalmista, św. Paweł, wszyscy ochrzczeni (zanurzeni w Chrystusa) i Apostołowie posłani, których przyjęcie jest równoznaczne z przyjęciem samego Jezusa. W tę przestrzeń weszliśmy przez chrzest, a jak wiele z niej zaczerpniemy zależy od naszego osobistego otwarcia się na łaskę.

PIERWSZE CZYTANIE (2Krl 4,8-11.14-16a)

Szunemitka przyjęła proroka jako proroka i otrzymała nagrodę proroka (Mt 10,40). Słowa Jezusa były w jej życiu prawdą na wiele wieków przed ich wypowiedzeniem. Jej wrażliwość na Boże działanie oraz bezinteresowna i wielkoduszna życzliwość wobec męża Bożego przyciągnęły szczególne błogosławieństwo – wielkoduszność samego Boga.

Czytanie z Drugiej Księgi Królewskiej

Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Szunem. Była tam kobieta bogata, która zawsze zapraszała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by spożyć posiłek. Powiedziała ona do swego męża: «Oto jestem przekonana, że świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi. Przygotujmy mały pokój górny, obmurowany, i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam się uda».
Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, udał się do górnego pokoju i tamże położył się do snu. I powiedział do Gechaziego, swojego sługi: «Co można uczynić dla tej kobiety?». Odpowiedział Gechazi: «Niestety, ona nie ma syna, a mąż jej jest stary». Rzekł więc: «Zawołaj ją». Zawołał ją i stanęła przed wejściem. I powiedział: «O tej porze za rok będziesz pieściła syna».

PSALM (Ps 89,2-3.16-17.18-19)

Bóg nie odbiera łask, którymi raz obdarzył. Szczęśliwi są ci, którzy cieszą się nieustannie tymi darami. Pragną sławić wierną miłość Boga dziś, jutro i aż na wieki.

Refren: Na wieki będę sławił łaski Pana.

Na wieki będę śpiewał o łasce Pana, *
moimi ustami będę głosił Twą wierność
przez wszystkie pokolenia.
Albowiem powiedziałeś:
«Na wieki ugruntowana jest łaska», *
utrwaliłeś swą wierność w niebiosach. Ref.

Błogosławiony lud, który umie się cieszyć *
i chodzi, Panie, w blasku Twojej obecności.
Cieszą się zawsze Twym imieniem, *
wywyższa ich Twoja sprawiedliwość. Ref.

Bo Ty jesteś blaskiem ich potęgi, *
a przychylność Twoja dodaje nam mocy.
Bo do Pana należy nasza tarcza, *
a król nasz do Świętego Izraela. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Rz 6,3-4.8-11)

„Chrzest”– nowotestamentalne słowo wywodzące się z greckiego „baptisma” oznacza „zanurzać”. Czym jest owo zanurzenie? Św. Paweł wyjaśnia je dobitnie – jest to zanurzenie w Chrystusa Jezusa, w Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie. Ochrzczony jest zanurzony w Chrystusa, a On – Zmartwychwstały dzieli się swoim życiem z ochrzczonym.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:
Czyż nie wiadomo, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie, jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca.
Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 10,40)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Kto przyjmuje apostoła, przyjmuje Chrystusa,
A kto przyjmuje Chrystusa,
przyjmuje Ojca, który Go posłał.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Mt 10,37-42)

Jezus posyła Apostołów do głoszenia Królestwa Bożego i całkowicie się z nimi utożsamia: „Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje”. Tak samo Ojciec utożsamia się z Synem Bożym: „Kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał”. Jezus wie, kogo, gdzie i dlaczego posyła.

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich apostołów:
«Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto miłuje syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je znajdzie.
Kto was przyjmuje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał.
Kto przyjmuje proroka jako proroka, nagrodę proroka otrzyma. Kto przyjmuje sprawiedliwego jako sprawiedliwego, nagrodę sprawiedliwego otrzyma.
Kto poda kubek świeżej wody do picia jednemu z tych najmniejszych, dlatego że jest uczniem, zaprawdę powiadam wam, nie utraci swojej nagrody».