Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY Rok A (biały) Nr 32 (19 czerwca 2011)

Katecheza

Majestat gór – sanktuarium Trójjedynego Boga

Około 70 km na wschód od Rzymu znajduje się bardzo znane miasteczko Subiaco, gdzie na przełomie V i VI wieku założyli swoje klasztory św. Benedykt i św. Scholastyka. Udając się 11 km dalej na wschód, dotrzemy do położonej na wzniesieniu miejscowości Vallepietra, zamieszkałej przez zaledwie kilkuset mieszkańców. Od tego miejsca malowniczą doliną możemy dojść do niezwykłego, ukrytego w górach sanktuarium, które znajduje się na wysokości 1337 m n.p.m.
Już na początku drogi, na horyzoncie jawi się odległy cel naszej wędrówki. Widać 300 metrową pionową ścianę skalną w kolorze szarym i ceglasto czerwonym. Jest to zbocze należące do Colle della Tagliata („Wzgórze Ciętej”, 1654 m n.p.m.), które z kolei stanowi część zachodniego stoku Monte Autore (1853 m n.p.m.). U stóp tej imponującej ściany znajduje się półka skalna, a na niej Sanktuarium Najświętszej Trójcy. Po dojściu na miejsce odnajdujemy najważniejszy obiekt, cel pielgrzymek, którym jest skalna grota z oryginalnym, pochodzącym prawdopodobnie z XII wieku freskiem przedstawiającym Trzy Osoby Boskie. Najświętsza Trójca przedstawiona jest pod postacią siedzących na jednym tronie trzech mężczyzn w wieku Jezusa z czasu Jego publicznej działalności na ziemi. Każda z Osób trzyma w lewej ręce otwartą księgę, która opiera się na lewym kolanie. Prawa ręka jest uniesiona w geście błogosławieństwa.

Woły adorujące Trójcę

Samo położenie Sanktuarium jest imponujące. Widok z jego galerii przedstawia cuda stworzenia. Podziwiamy piękną dolinę z kamiennym miasteczkiem Vallepietra, po bokach grzbiety należące do gór o nazwie Simbruini, w głębi górskie pasma Ernici i Lepini, za którymi znajduje się niewidoczne z galerii Morze Tyrreńskie. Bardzo znamienne jest, że u stóp sanktuarium Boga, Dawcy i Źródła życia, wypływa woda – nieodzowny element życia. Tutaj rodzi się rzeka Simbrivio, która zaopatruje ludność trzech prowincji: Rzymu, Latina i Frosinone.
Istnieją dwie legendy opisujące początki Sanktuarium. Jedna z nich mówi, że pewien chłop orał pole na płaskim górskim grzbiecie o nazwie „Tagliata”, czyli „Cięta”, gdy nagle zauważył jak jego woły wraz z pługiem niespodziewanie wpadły w urwisko skalne. Gdy zszedł kilkaset metrów w dół, aby odszukać szczątki zwierząt i mieć z nich przynajmniej mięso, stanął zdumiony. Na półce skalnej, gdzie obecnie znajduje się Sanktuarium odnalazł woły żywe i zdrowe, które klęcząc adorowały wizerunek Najświętszej Trójcy znajdujący się we wnętrzu groty. Pług natomiast pozostał uczepiony na zboczu w połowie wysokości skalnej ściany. Od tego czasu przez stulecia przybywają tu liczni pielgrzymi. A wielu z nich jeszcze dzisiaj zatrzymuje się, aby spojrzeć w górę i zobaczyć profil drewnianego pługa, który tkwi na wystającym pniaku.

Płacz panien na wydaniu

Sanktuarium czynne jest od 1 maja do 31 października, a liczbę odwiedzających go ludzi szacuje się na kilkaset tysięcy rocznie. Jedni przybywają autokarami, samochodami lub motocyklami na pobliską przełęcz, inni upatrzyli sobie malowniczą górską drogę wiodącą z Vallepietra i przychodzą pieszo. Najwięcej pielgrzymów przybywa na Uroczystość Najświętszej Trójcy. Wielu z nich wędruje zorganizowanymi grupami nieraz kilka dni, śpiewając i grając na akordeonie, trąbce czy kobzie. Śpiewy chórów splatają się i dźwięczą na skalnej ścianie. Odbijają się echem i niosą swoje brzmienie w dolinę i w okoliczne góry. Pielgrzymki przybywają w wigilię uroczystości. Zaś na drugi dzień rano rozpoczyna się tzw. „Pianto delle zitelle” („Płacz panien na wydaniu”). Dziewczęta ubrane na biało opłakują cierpienie i ukrzyżowanie Pana Jezusa. Towarzyszy im ubrana na czarno Maryja. Ponadto, na oczach pielgrzymów odgrywane są sceny ukazujące mękę i śmierć Chrystusa. Uczestnicy tych misteriów mają okazję kolejny raz przeżyć w zadumie cierpienie Boga, który wyszedł naprzeciw grzesznemu człowiekowi, aby go uratować od śmierci wiecznej.
Wielowiekowa tradycja pielgrzymowania, klimat modlitwy i refleksji, majestat gór otaczających Sanktuarium pomagają odczuć świętość i nieskończoną wielkość, a jednocześnie bliskość Boga. Uświadamiają pielgrzymom ich własną małość i moralne ubóstwo. Wzywają do medytacji słowa Bożego: „Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz!” (Kpł 19,2). Wielu poruszonych tym doświadczeniem odbywa wędrówkę w głąb samego siebie i udaje się do zawsze dostępnego tu konfesjonału, aby zerwać z tym, co było złe, i odnowić kontakt ze Stwórcą i Panem. To osobiste spotkanie z Bogiem jest od zawsze charakterystyczną cechą pielgrzymki do Sanktuarium Najświętszej Trójcy w Vallepietra (1337 m n.p.m.).

br. Adam Szczygieł – paulista