Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY Rok A (biały) Nr 32 (19 czerwca 2011)

Wprowadzenie do liturgii

WZAJEMNA MIŁOŚĆ OSÓB

W dzisiejszą uroczystość kontemplujemy tajemnicę samego Boga. Próbował ją uchwycić Mojżesz, sięgając do osobistego doświadczenia obecności Pana. Bóg, który Mu się objawił, jest „miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność” (Wj 34,6). To wszechmocny Pan, który ukochał swój lud i pisze jego historię. To Bóg Jeden i Jedyny, na zawsze związany ze swoim ludem. To Bóg będący źródłem miłości i miłosierdzia, przebaczenia i opieki, nadziei i oparcia. Bóg objawiający się Mojżeszowi jest święty i pragnący świętości, dlatego otwarty na dialog i hojny w obdarzaniu łaskami.
Jednak pełnię tajemnicy swego życia wewnętrznego Bóg odsłonił poprzez Chrystusa. W objawieniu nowotestamentalnym ujawnił się jako wspólnota doskonale ze sobą zjednoczonych i kochających się Osób. „Bóg to nie wiekuista samotność, lecz miłość, która wyraża się we wzajemnym obdarowywaniu sobą” (Benedykt XVI). Co więcej: do tego kręgu Bożej miłości, nieskończonej i niewyczerpanej, Bóg Ojciec – Stwórca, Syn Boży – Odkupiciel i Duch Święty – Uświęciciel zapraszają każdego z nas. Zostaliśmy bowiem ochrzczeni w imię Trójcy Świętej.
Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty kształtują naszą osobistą historię wiary. Są ostatecznym horyzontem naszego życia: naszą przyszłością. Czyniąc znak krzyża i wspominając przy tym Osoby Trójcy Świętej wiedzmy, że zostaliśmy stworzeni dla Bożej chwały. Oby nasze życie stało się radosnym hymnem wielbiącym Boga.

ks. Zbigniew Sobolewski

„Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu”.
(J 3,18)