Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

NIEDZIELA ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO Rok A (czerwony) Nr 31 (12 czerwca 2011)

Liturgia słowa

 Otwartość człowieka na Ducha Świętego sprawia, że Miłość Boża może czynić w nim wielkie dzieła i uzdalniać go do głoszenia świadectwa o mocy Ducha. We wspólnocie otwartej na Jego moc, może On działać dla dobra jej członków, ale i przez nią objawiać się światu. W ten sposób Duch Święty jest władny wyzwalać coraz większe rzesze ludzi z więzów grzechu i wiązać ich Bogiem-Miłością. Dzisiejsza uroczystość zachęca nas do otwarcia serca na Miłość.

PIERWSZE CZYTANIE (Dz 2,1-11)

Starotestamentowy opis budowy wieży Babel kończy się pomieszaniem języków przez Boga, aby ludzie nie rozumieli się nawzajem i nie budowali wieży, będącej pomnikiem pychy płonącej w ich sercach. Nowotestamentowe mówienie obcymi językami przez Apostołów, na których spoczął ogień Ducha Świętego, spowodowało odwrotny skutek. Wszystkie narody mogły zrozumieć ich głoszących wielkie dzieła Boga. Pan w obu sytuacjach działał dla większego dobra człowieka, a człowiek sam decyduje, jakim ogniem rozpala swoje serce.

Czytanie z Dziejów Apostolskich 

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle spadł z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku.
Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

PSALM (Ps 104,1ab i 24ac.29bc-30.31 i 34) 

Serce otwarte na Ducha Świętego doświadcza nieustannie, że jest przestrzenią życia i działania Boga-Miłości. Podobnie postrzega cały świat i z radością wielbi Boga.

Refren: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Błogosław, duszo moja, Pana, *
o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, *
ziemia jest pełna Twych stworzeń. Ref.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją *
i w proch się obracają.
Stwarzasz je, napełniając swym duchem *
i odnawiasz oblicze ziemi. Ref.

Niech chwała Pana trwa na wieki, *
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja, *
będę radował się w Panu. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (1Kor 12,3b-7.12-13)

Duch Święty we wspólnocie wierzących, która stanowi jeden organizm, jest jak krwiobieg, który ożywia całe ciało obecnością Boga. Obdarza ją łaską, zaufaniem i miłością. Sprawia także przedziwne zjednoczenie wspólnoty w Panu, którym jest Jezus.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Nikt nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus».
Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra.
Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscyśmy bowiem w jednym Duchu zostali ochrzczeni, aby stanowić jedno ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscyśmy też zostali napojeni jednym Duchem.

 

SEKWENCJA

Przybądź, Duchu Święty,
Ześlij z nieba wzięty
Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,
Przyjdź, Dawco łask drogich,
Przyjdź, Światłości sumień.

O, najmilszy z gości,
Słodka serc radości,
Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,
W skwarze żywą wodą,
W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza,
Serc wierzących wnętrza
Poddaj Twej potędze.

Bez Twojego tchnienia,
Cóż jest wśród stworzenia?
Jeno cierń i nędze.

Obmyj, co nieświęte,
Oschłym wlej zachętę,
Ulecz serca ranę.

Nagnij, co jest harde,
Rozgrzej serca twarde,
Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,
W Tobie ufającym,
Siedmiorakie dary.

Daj zasługę męstwa,
Daj wieniec zwycięstwa,
Daj szczęście bez miary.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 28,19.20)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Przyjdź, Duchu Święty,
napełnij serca swoich wiernych
i zapal w nich ogień swojej miłości.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA  (J 20,19-23)

Jezus daje Ducha Świętego i posyła. Jak Ojciec posłał Jezusa, tak On posyła Apostołów i cały Kościół. Kościół, przyjmując Ducha Świętego, uczestniczy w posłannictwie Jezusa, ma władzę odwiązywania człowieka od grzechu i włączania go w więź z Bogiem.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Przyszedł Jezus, stanął pośrodku, i rzekł do nich: «Pokój wam!». A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana.
A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».