Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWSTĄPIENIA PAŃSKIEGO Rok A (biały) Nr 30 (5 czerwca 2011)

Katecheza

 

Cel ostateczny – medytacja

Nie nam, o PANIE, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę za Twoją łaskę i wierność. Aby nie mówiły narody: gdzie się ich Bóg podziewa? Nasz Bóg jest wysoko w niebie, czyni wszystko, co zechce (Ps 115,1-3).

1. Bóg wyznaczył swoją chwałę w stworzeniu i we wszystkich swoich dziełach. Nie mógł On wyznaczyć sobie celu wyższego od Siebie samego. A z drugiej strony, będąc najbardziej szczęśliwym i świętym, niczego nie mógł już zdobyć dla Siebie samego: jedyną chwałą, jaką mógł jeszcze odebrać, jest chwała oddana Mu przez stworzenia, czyli chwała zewnętrzna. Gdy istoty powołane przez Niego do życia znają Go, wielbią Go, służą Mu, kochają Go, wtedy oddają Mu chwałę zewnętrzną.

2. Ta chwała może mieć wiele stopni. Im liczniejsze są stworzenia, które służą Bogu, tym więcej odbiera On wdzięczności i chwały godnej i uroczystej: „Liczny naród pomnaża znaczenie króla” (Prz 14,28). Król panujący nad większym ludem ma większą chwałę. O, gdyby wszyscy ludzie znali i kochali naszego Boga! Im większe jest to uwielbienie, tym będzie bardziej właściwe dla Boga; jeśli wychodzi od istot najdoskonalszych, rozumnych, kochających, wielkodusznych, które wszystko poświęcają Bogu. Ofiara eucharystyczna jest zatem adoracją, uwielbieniem, zadośćuczynieniem, największą prośbą.

3. Stając się świętym i wchodząc do nieba, oddaję większą chwałę Bogu. Wszystko jest tak dobrze określone, że staranie się o większą chwałę Boga oznacza też przynoszenie i dla mnie największego dobra. „Ad maiorem Dei gloriam” („Na większą chwałę Bożą”): jest to hasło świętych, jest to akt miłości, jest to czystość intencji. (…)

Rachunek sumienia. Czy w swoim życiu patrzę tylko na moje dobro, czy najpierw myślę o prawach Boga? Czy potrafię zharmonizować w sobie dwie aspiracje: chwałę Boga i uświęcenie własnej duszy? To właśnie zawierał program życia Jezusa: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”.

Postanowienie. Takie będzie zawsze moje hasło, moje postanowienie, moja modlitwa: „Chwała Bogu i pokój ludziom dobrej woli”.

Modlitwa na zakończenie. Tobie, Boże, ofiaruję wszystko. To, o czym powinienem myśleć, aby było skierowane ku Tobie; to, co powinienem powiedzieć, aby od Ciebie brało natchnienie; to, co powinienem zrobić, aby dokonało się zgodnie z Twoją wolą; to, co powinienem znosić, aby Twoja moc mnie wspierała.
Chcę tego, czego Ty chcesz; dlatego, że Ty tego chcesz; tak, jak Ty tego chcesz; i kiedy Ty chcesz.

bł. Jakub Alberione