Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VI NIEDZIELA WIELKANOCNA Rok A (biały) Nr 29 (29 maja 2011)

Wprowadzenie do liturgii

PARAKLET

„Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam”. (…) W greckim oryginale Ewangelii wg św. Jana Duch Święty nazwany jest w tym tekście Paraklêtos („Paraklet”). Termin ten znaczy nie tyle „Pocieszyciel”, (…) lecz raczej „Obrońca, Opiekun”. Chodzi o słowo wywodzące się z terminologii prawniczej i procesowej: nad oskarżonym roztacza swą opiekę adwokat, rzecznik jego sprawy.
Jezus przedstawia egzystencję chrześcijanina jako poddawaną systematycznym atakom ze strony świata, który będzie go prowadził przed trybunały, podobnie jak uczynił z samym Chrystusem. Jednak zgodnie z tym, co Jezus wcześniej zapowiedział, uczeń nie powinien „martwić się o to, jak ani co ma mówić, gdyż w owej godzinie będzie mu poddane, co ma mówić. Nie wy bowiem będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was” (por. Mt 10,19-20). Duch Obrońca (Paraklet) tak skutecznie będzie wspierał ucznia, że w wyniku procesu radykalnie odwrócą się role: świat z oskarżyciela stanie się oskarżonym, a „książę tego świata”, przeciwnik Chrystusa i Jego wiernych, wyjdzie z niego potępiony. Paraklet bowiem „przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie… O sądzie – bo władca tego świata został osądzony” (J 16,8.11).
Jezus w swych końcowych mowach przedstawia jeszcze jedną funkcję Parakleta. Jest On „Duchem Prawdy” – będzie miał za zadanie objawić w pełni znaczenie słów i czynów Jezusa. Paraklet nie daje świadectwa jedynie przed światem, lecz również w sercu chrześcijanina, „nauczając wszystkiego i przypominając wszystko, co Chrystus nam powiedział” (por. J 14,26).
 

abp Gianfranco Ravasi, „Odkrywanie Słowa”, Częstochowa 2002