Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO Rok A (biały) Nr 22 (24 kwietnia 2011)

Katecheza

 

Bóg Syn – medytacja

Bóg wielokrotnie i na wiele sposobów przemawiał dawniej do przodków przez proroków. W tych dniach ostatnich przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy i przez Niego stworzył czasy. On, będąc odblaskiem chwały Boga i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko mocą swego słowa. On, gdy dokonał oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawej stronie Majestatu na wysokościach. O tyle wyższym stał się od aniołów, o ile wspanialsze od nich odziedziczył imię. Hbr 1,1-4

1. Ludzkość, która zgrzeszyła w Adamie, zasłużyła na pozostawienie w takim stanie, w jakim się dobrowolnie znalazła. Ale Syn Boży powiedział Ojcu: „Oto ja: poślij mnie” (Iz 6,8). I Syn Jednorodzony przyjął ciało za sprawą Ducha Świętego. Stał się synem Maryi, prowadził święte życie trudu i cierpienia. Przykładem i swoją najwznioślejszą nauką uczył ludzi drogi do nieba. Ustanowił Kościół, kapłaństwo, sakramenty. Cierpiał i umarł na krzyżu za nasze grzechy. Na nowo otworzył nam niebo. Zmartwychwstał, wstąpił do nieba i zesłał Ducha Świętego na Kościół.
2. Ci, którzy przyjęli wcielonego Syna Bożego, stali się dziećmi Bożymi przez przybranie w Duchu Świętym. Tak się stało, kiedy przyszedł On w sposób widzialny na ziemię: tak wczoraj, tak dziś i tak na zawsze przez wieki. Kto przyjmuje Syna Bożego? Ten, kto: a) wierzy w przekazywaną przez Niego i dzisiaj głoszoną przez Kościół naukę; b) naśladuje Jego najświętsze przykłady pokory, miłości, pracy i modlitwy; c) przyjmuje sakramenty święte ustanowione po to, aby za ich pośrednictwem, niczym kanałami, przepływała łaska z Jego serca do dusz (…).
3. O Jezu, Zbawicielu świata, pociągnij do siebie wszystkich ludzi, zgodnie z obietnicą: „Pociągnę wszystkich ku sobie” (J 12,32). Z wysokości krzyża kieruj nadal swe oczy i swoją modlitwę do Ojca za ludzi błądzących (…). „Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23,34). Wyciągaj nadal swoje ręce ku ludziom w łagodnym zaproszeniu: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście. Ja dam wam wytchnienie” (Mt 11,28). Pociągnij do siebie mój umysł, moją wolę, moje serce: niechaj do Ciebie należy moja istota, życie i ciało.
Rachunek sumienia. Jaka jest miara mojej wiary w Chrystusa? Czy wierzę aż po „błogosławieni, którzy cierpią”? Jakie jest moje naśladowanie Jezusa? Czy aż po ubóstwo żłóbka? Jaka jest moja miłość do Chrystusa? Jakie jest przystępowanie i nabożeństwo do sakramentów?
Postanowienie. Będę więcej rozmyślał o Jezusie Chrystusie.
Modlitwa. Duszo Chrystusowa, uświęć mnie. Ciało Chrystusowe, zbaw mnie. Krwi Chrystusowa, napój mnie. Wodo z boku Chrystusowego, obmyj mnie. Męko Chrystusowa, pokrzep mnie. O dobry Jezu, wysłuchaj mnie. W ranach Twoich ukryj mnie. Nie dopuść mi oddalić się od Ciebie. Od nieprzyjaciela złośliwego broń mnie. W godzinę śmierci wezwij mnie. I każ mi przyjść do siebie, abym ze świętymi Twymi chwalił Cię na wieki wieków. Amen.

bł. Jakub Alberione