Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

VI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok A (zielony) Nr 9 (13 lutego 2011)

Katecheza

Bóg jest miłością, czyli Deus caritas est

Tytuł encykliki Benedykta XVI „Deus caritas est” zapożyczony został z Pierwszego Listu św. Jana (1J 4,8.16). Refleksja Ojca św. wyjaśnia, że chrześcijańska wizja miłości i jej oryginalność wyrasta z całkowitej nowości rozumienia Boga chrześcijańskiego objawienia i zbawienia. To prawda, że u szczytu filozoficznej myśli greckiej, szczególnie u Arystotelesa, ludzka świadomość odkrywa Byt Absolutny, który jest u źródeł wszelkiego bytu, ale jako absolutna doskonałość posiadająca wszelkie doskonałości może być jedynie przedmiotem pożądania i miłości, natomiast sam nie kocha. Tymczasem Bóg objawienia Starego, a szczególnie Nowego Przymierza, nie tylko jest przedmiotem miłości, ale sam pierwszy miłuje. „Bóg miłuje, i ta Jego miłość może być określana bez wątpienia jako eros, która jednak jest równocześnie także agape” (DCE 9). Potwierdzeniem tego są przekazy proroków Ozeasza i Ezechiela, które tę miłość Boga prezentują w metaforze miłości narzeczeńskiej i małżeńskiej. „Miłowałem Izraela, gdy jeszcze był dzieckiem, i syna swego wezwałem z Egiptu. (…) Pociągnąłem ich ludzkimi więzami, a były to więzy miłości. Byłem dla nich jak ten, co podnosi do swego policzka niemowlę” (Oz 11,1.4). Jeszcze bardziej taki obraz miłości Boga do człowieka i człowieka do Boga został nakreślony w Księdze Pieśni nad Pieśniami (por. DCE 10).
Niezrównana nowość widzenia tajemnicy Boga i Jego miłości została objawiona jednak dopiero przez Jezusa Chrystusa. Tajemnicą tą jest Bóg Jedyny, ale jednocześnie Trójjedyny: Ojciec, Syn i Duch Święty. Właśnie ta komunia boskich Osób bytujących na sposób Miłości, na sposób wzajemnego obdarowywania się, stanowi o tożsamości oraz doskonałości Stwórcy. Ta chrześcijańska wizja i w akcie stworzenia i w dziele zbawienia objawia Boga jako kochającego najwyższą miłością. Szczytowym uobecnieniem tej miłości jest zbawcza śmierć Chrystusa, Jednorodzonego Syna Ojca niebieskiego, na krzyżu. „W Jego śmierci na krzyżu dokonuje się owo zwrócenie się Boga przeciwko samemu sobie, poprzez które On ofiarowuje siebie, aby podnieść człowieka i go zbawić – jest to miłość w swej najbardziej radykalnej formie. Spojrzenie na przebity bok Chrystusa, o którym mówi św. Jan (por. 19,37), zawiera to, co było punktem wyjścia tej Encykliki: «Bóg jest miłością» (1J 4,8)” (DCE 12).
Jest rzeczą zrozumiałą, że Tajemnica Miłości, która stanowi o tożsamości Boga w istocie Jego bytowania trynitarnego: komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego, stanowi Tajemnicę tajemnic przekraczającą możliwości poznawcze człowieka, nawet po objawieniu. Jest też jasne, że miłość tego Boga wyrażona w dziele stworzenia i w dziele zbawienia przemawia do człowieka całym kosmosem; przemawia szczególnie tą miłością, którą Bóg nas umiłował w Jezusie Chrystusie, w Jego miłości, nad którą nie ma większej (por. J 15,13).

ks. Walerian Słomka