Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

II NIEDZIELA PO NARODZENIU PAŃSKIM Rok A (biały) Nr 2 (2 stycznia 2011)

Wprowadzenie do liturgii

WCIELENIE

Według Orygenesa, wielkiego pisarza chrześcijańskiego z III wieku, „kwiatem Ewangelii” jest czwarta Ewangelia, „której głębokiego sensu nikt nigdy nie będzie w stanie wyczerpać”. Dzisiaj liturgia prezentuje nam prolog Ewangelii św. Jana (1,1-18), wspaniały hymn osnuty wokół myśli przewodniej, jaką jest Wcielenie. Skoncentrujmy naszą uwagę właśnie na słowie wcielenie.
Werset 14 rozpoczyna się tak: „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas…”. Czasownikowi zamieszkało odpowiada w oryginale greckim eskênôsen, którego podstawę stanowi słowo skênê „namiot”. Słowo Boże „rozbiło swój namiot” pośród naszych mieszkań. Ktoś zżyty z Biblią od razu dostrzega aluzję do Namiotu Spotkania – przenośnego sanktuarium, które towarzyszyło Izraelowi w czasie wędrówki przez pustynię ku Ziemi Obiecanej. Może też znaleźć tutaj odniesienie do mowy, jaką Mądrość kieruje do nas w dzisiejszym pierwszym czytaniu, zaczerpniętym z Księgi Syracha: „Przykazał mi Stwórca (…): w Jakubie rozbij namiot” (24,8).
Być może jednak, jest tu jeszcze inne ciekawe odniesienie, oparte na subtelnej grze słów. W judaizmie Obecność Boga w świątyni jerozolimskiej określana była mianem Shekinah – „obecność całkowita, zupełna”. Trzy podstawowe litery tego hebrajskiego słowa: s-k-n, odnajdujemy również w rdzeniu greckiego czasownika użytego przez Jana: eskênôsen. Ciało, czyli człowieczeństwo Chrystusa, jest według Jana nowym świętym namiotem, nową świątynią, w której przebywa pełnia mądrości, łaski i prawdy, w której objawia się doskonała obecność Emanuela, Boga z nami.

abp Gianfranco Ravasi,
„Odkrywanie Słowa”, Częstochowa 2002