Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ ŚWIĘTEJ BOŻEJ RODZICIELKI MARYI Rok A (biały) Nr 1 (1 stycznia 2011)

Liturgia słowa

Dziewicze macierzyństwo Maryi jest wypełnieniem zapowiedzi Starego Testamentu, a jednocześnie zapoczątkowaniem Nowego. Jest znakiem realizowania się Bożego planu zbawienia i odkupienia. Maryja jak żaden inny człowiek szła przez życie Bożą drogą. Była gotowa z odwagą i pokorą odrzucić własne plany życiowe, by zawierzyć zamiarom i planom Bożym. Za Jej wstawiennictwem prośmy dziś o odwagę wiary i gotowość na wypełnianie się Bożej woli w naszym życiu.

PIERWSZE CZYTANIE (Lb 6,22-27)

Dzisiejsza liturgia słowa rozpoczyna się jedną z najpiękniejszych modlitw zapisanych na kartach Starego Testamentu, to znaczy błogosławieństwem kapłańskim, jakie Mojżesz otrzymał od Boga. To za pomocą tych słów, w których po trzykroć pojawia się imię Boga Jahwe, najpierw Aaron, a później następujący po nim kapłani mieli sprowadzać na Izraelitów Boże błogosławieństwo, opiekę, łaskawość i pokój.

Czytanie z Księgi Liczb

Pan mówił do Mojżesza tymi słowami:
«Powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto macie błogosławić synom Izraela. Powiecie im:
„Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem”.
Tak będą wzywać imienia mojego nad synami Izraela, a Ja im będę błogosławił».

PSALM (Ps 67,2-3.5 i 8)

Utwór przypomina słynne błogosławieństwo kapłańskie zapisane w Księdze Liczb, które mogliśmy usłyszeć w pierwszym czytaniu. Psalm 67 ma także swoją maryjną interpretację. W znajdującym się w dalszej jego części wersecie mówiącym o „ziemi, która wydała swój owoc” Ojcowie Kościoła widzieli Dziewicę Maryję, która wydała na świat Zbawiciela.

Refren: Bóg miłosierny niech nam błogosławi.

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi; *
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę, *
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów. Ref.

Niech się narody cieszą i weselą,
że rządzisz ludami sprawiedliwie, *
i kierujesz narodami na ziemi.
Niechaj nam Bóg błogosławi, *
niech się Go boją wszystkie krańce ziemi. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Ga 4,4-7)

Choć relacja Jezusa z Ojcem jest jedyna i niepowtarzalna, to jednak Bóg w Chrystusie tak bardzo zbliżył się do każdego człowieka, że mamy przywilej zwracać się do Niego: nasz Ojcze. Św. Paweł podpowiada, że – dzięki Duchowy Świętemu posłanemu do naszych serc – możemy mówić do Boga z wielką czułością i delikatnością, co wyraża zwrot: Abba Ojcze.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia:
Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: «Abba, Ojcze». A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Hbr 1,1-2)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Wielokrotnie przemawiał niegdyś Bóg
do ojców przez proroków,
a w tych ostatecznych dniach
przemówił do nas przez Syna.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Łk 2,16-21)

W Ewangeliach znajdziemy liczne miejsca mówiące o zdziwieniu, rozważaniu i zastanawianiu się Maryi nad tym, czego dowiedziała się o sobie, dzięki skierowanemu do niej Bożemu słowu, a przede wszystkim dzięki swojemu Synowi Jezusowi Chrystusowi. Prowadzona szczególną łaską, którą została obdarowana od pierwszych chwil życia, krok za krokiem wchodziła w wyznaczone Jej przez Boga zadania i coraz bardziej przybliżała się do tajemnicy swojego Syna.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

Pasterze pospiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu.
A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali.
Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu.
A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane.
Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.