Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO – Msza w dzień Rok A (biały) Nr 61 (25 grudnia 2010)

Katecheza

 

Narodzenie Mistrza – medytacja

 

Wszędzie zalegała niczym niezmącona cisza,
a noc dosięgła połowy swej wędrówki.
Mdr 18,14

1. Syn Boga Wcielonego jest drogą, prawdą i życiem (…) już od pierwszych chwil Wcielenia, a zwłaszcza od narodzenia. Było zapowiedziane, że Mesjasz narodzi się w Betlejem. Józef i Maryja mieszkali w Nazarecie. Edykt zapowiadający spis zobowiązuje ich, aby udali się do Betlejem, aby ich imię zostało zapisane w mieście rodowym Dawida, od którego się wywodzili. (…) W Betlejem nie znajdują miejsca w niewielkiej miejskiej gospodzie; do swoich domów nie przyjmują ich też krewni. Chronią się zatem w grocie (…). O północy, przychodzi na świat niczym promień słońca przenikający kryształ, pełne wdzięku Dzieciątko Jezus. Rodzi się między dwoma zwierzętami, jak pewnego dnia umrze między dwoma łotrami; rodzi się w obcej grocie, jak pewnego dnia zostanie złożony w nieswoim grobie; położono Go w żłóbku na garści siana, jak umrze nagi na drzewie krzyża. Sam wybiera szopę będąc władnym wybrać królewski pałac. Chce nas jednak nauczyć miłowania ubóstwa i dać nam przykład oderwania od dóbr i ludzkiego posiadania. (…)

2. Kontemplujemy i adorujemy z Maryją: „adorowała Tego, którego zrodziła”. (…) Jest Bogiem Wszechmogącym, który wszystko stworzył; mimo to (…) nie potrafi nic zrobić, nawet usunąć źdźbła, które Go kłuje (…). Swoim słowem stworzył niebo i ziemię; a teraz jest dzieckiem, które nic nie mówi i jedynie kwileniem uzewnętrznia swoje potrzeby. Rządzi i kieruje światem (…), i karmi nawet ptaki niebieskie, ale tutaj zależy od Matki i Jej mleka i musi być noszony na Jej rękach. Przystraja też lilie polne, ale teraz jest zawinięty w nędzne pieluszki. W niebie przebywa wśród piękna aniołów; ale tutaj znajduje się pomiędzy zwierzętami, w ciemności nocy i w grocie. Bóg ukryty. Jezus uczy nas pokory ukrycia: zawstydza naszą żądzę pokazywania się, wyglądu, bycia poważanymi.

3. W nocnej ciszy aniołowie wyśpiewują program, jaki przyjął Syn Boży we Wcieleniu (…): „Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, których sobie upodobał” (Łk 2,14). (…) Powinien być on też programem każdego chrześcijanina (…): tutaj streszczają się wszystkie dobre i prawe intencje, które zmierzają do Boga i zapewniają nadprzyrodzoną wartość naszych uczynków.

Rachunek sumienia. Czy pojmuję pragnienia, upodobania, cele mojego Mistrza? Czy je podzielam? Czy ponawiam je często?

Postanowienie. Szopka jest pierwszą szkoła Jezusa: chcę do niej wejść, aby nauczyć się Jego Boskich nauk.

Modlitwa na zakończenie.

Bł. Jakub Alberione (tłumaczenie Krystyna Kozak)