Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ NARODZENIA PAŃSKIEGO – Msza w dzień Rok A (biały) Nr 61 (25 grudnia 2010)

Liturgia słowa

W dzień Bożego Narodzenia wszyscy stajemy wobec tajemnicy Syna Bożego, który został nam dany. Słowa, które stało się Ciałem. Życia złożonego w żłobie. W kruchości tego Dziecka, jakim jest Jezus zrodzony z Maryi, przyjmujemy dar, który Bóg uczynił z siebie samego. Prośmy podczas tej Eucharystii o to, aby te Święta były dla nas wszystkich pełne pokoju i radości. A pokładając naszą wiarę w Bogu miejmy również śmiałość prosić, by były czasem w którym On pozwoli nam się na nowo narodzić.

PIERWSZE CZYTANIE (Iz 52,7-10)

Słuchając fragmentów Starego Testamentu umieszczonych w liturgii Bożego Narodzenia, możemy zrozumieć lepiej poszczególne etapy Bożego planu zbawienia, których ukoronowaniem jest Wcielenie, czyli narodzenie z Maryi Dziewicy Syna Bożego. Widzimy jak Bóg przygotowywał swój lud na przyjście prawdziwego Mesjasza Jezusa Chrystusa.

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

O jak są pełne wdzięku na górach
nogi zwiastuna radosnej nowiny,
który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście,
który obwieszcza zbawienie,
który mówi do Syjonu:

«Twój Bóg zaczął królować».
Głos! Twoi strażnicy podnoszą głos,
razem wznoszą okrzyki radosne,
bo oglądają na własne oczy
powrót Pana na Syjon.

Zabrzmijcie radosnym śpiewaniem,
wszystkie ruiny Jeruzalem!
Bo Pan pocieszył swój lud,
odkupił Jeruzalem.

Pan obnażył już swe ramię święte
na oczach wszystkich narodów;
i wszystkie krańce ziemi zobaczą
zbawienie naszego Boga.

PSALM (Ps 98,1.2-3ab.3cd-4.5-6)

W noc Bożego Narodzenia śpiewamy uroczysty hymn pochwalny na cześć Pana, Króla wszechświata i dziejów. Psalmista wzywa, by śpiewać Bogu „pieśń nową”, czyli doskonałą, pełną i uroczystą, zaś Orygenes, wielki pisarz pierwszych wieków chrześcijaństwa, powie, że tą „Nową Pieśnią” jest sam Syn Boży, który przychodzi na świat. Śpiewajmy zatem „pieśń nową” z radością, by jak najpiękniej wyrazić nasze uwielbienie Jezusowi Chrystusowi.

Refren: Ziemia ujrzała swego Zbawiciela.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
albowiem uczynił cuda.
Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica *
i święte ramię Jego. Ref.

Pan okazał swoje zbawienie, *
na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość.
Wspomniał na dobroć i wierność swoją *
dla domu Izraela. Ref.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi *
zbawienie Boga naszego.
Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, *
cieszcie się, weselcie i grajcie. Ref.

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry, *
przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.
Przy trąbach i przy dźwięku rogu, *
na oczach Pana i Króla się radujcie. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (Hbr 1,1-6)

To, o czym Bóg częściowo mówił przez wydarzenia i proroków Starego Testamentu wypowiedział całkowicie w swoim Synu. On jest Jego pełnym i jedynym Słowem, poza którym nie ma nam już innych słów do dania. Przemawiając w swoim Synu Bóg wchodzi w nasza ludzką rzeczywistość, łączy nas z sobą i objawia siebie.

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna. Jego to ustanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez Niego też stworzył wszechświat.
Ten Syn, który jest odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach. On o tyle stał się wyższym od aniołów, o ile odziedziczył wyższe od nich imię.
Do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek:
«Ty jesteś moim Synem,
Jam Cię dziś zrodził?».
I znowu:
«Ja będę Mu Ojcem,
a On będzie Mi Synem».
Skoro zaś znowu wprowadzi Pierworodnego na świat, powie:
«Niech Mu oddają pokłon
wszyscy aniołowie Boży».

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Zajaśniał nam dzień święty,
pójdźcie narody, oddajcie pokłon Panu,
bo wielka światłość zstąpiła dzisiaj na ziemię.

Aklamacja:
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (dłuższa, J 1,1-18)

Słowo stało się ciałem, aby nas zbawić i pojednać z Bogiem. Słowo stało się ciałem, abyśmy poznali w ten sposób miłość Bożą. Słowo stało się ciałem, aby być dla nas wzorem świętości. Słowo stało się ciałem, aby uczynić nas uczestnikami Boskiej natury. Miejmy w pamięci te prawdy, o których mówi Katechizm, kiedy za chwilę usłyszymy wspaniały hymn o odwiecznym Słowie Boga, które zstąpiło na ziemię.

Słowa Ewangelii według świętego Jana

Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga,
i Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało,
co się stało.
W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi,
a światłość w ciemności świeci
i ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek posłany przez Boga,
Jan mu było na imię.
Przyszedł on na świadectwo,
aby zaświadczyć o Światłości,
by wszyscy uwierzyli przez niego.
Nie był on światłością,
lecz posłanym, aby zaświadczyć o Światłości.
Była Światłość prawdziwa,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.
Na świecie było Słowo,
a świat stał się przez Nie,
lecz świat Go nie poznał.
Przyszło do swojej własności,
a swoi Go nie przyjęli.
Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli,
dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi,
tym, którzy wierzą w imię Jego,
którzy ani z krwi,
ani z żądzy ciała,
ani z woli męża,
ale z Boga się narodzili.
Słowo stało się ciałem
i zamieszkało między nami.
I oglądaliśmy Jego chwałę,
chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,
pełen łaski i prawdy.
Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». Z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali łaskę po łasce. Podczas gdy Prawo zostało nadane przez Mojżesza, łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa. Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.