Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

I NIEDZIELA ADWENTU Rok A (fioletowy) Nr 56 (28 listopada 2010)

Wprowadzenie do liturgii

BÓG CZEKA

Adwent (łac. adventus – przyjście). W tym czasie przypominamy sobie prawdę, że Bóg pragnie zbliżyć się do człowieka, który oddalił się od Niego przez grzech. Przychodzi – jak słyszymy w dzisiejszym pierwszym czytaniu – w słowie prorockim przygotowującym na spotkanie z Mesjaszem (zob. Iz 2,1-5), przyszedł w osobie Syna, przychodzi codziennie w Komunii Świętej, przychodzi, gdy żegnamy się ze światem i idziemy do Niego. Ostateczne Jego przyjście do całego stworzenia dokona się na końcu czasów. Niebezpiecznie jest o tym wszystkim nie pamiętać.

Dzień końca będzie dla wszystkich zaskoczeniem. Nie wszystkich jednak zaskoczy jednakowo. Czy wobec tego Bóg odrzuca, karze tych, który nie czuwają? Po prostu szanuje ich decyzję, wolność. Co to by bowiem była za miłość, do której trzeba by było zmuszać. Co to by była za radość, uprzejmość, łagodność, cierpliwość, wierność? A także: pokój, sprawiedliwość, dobroć, opanowanie? (por. Ga 5,22-23). Niemniej, nawet gdy człowiek żyje nie czuwając, Bóg nie pozostaje obojętny. Nieustannie walczy o niego. Przychodzi w głosie sumienia, a także poprzez innych ludzi (potrafi się ukryć w ich słowach, ich miłości do nas, w ich potrzebach). Przychodzi w nauce Kościoła, w czasie rekolekcji, w sakramentach. W końcu okazuje się, że nasz adwent (czas oczekiwania, skupienia, powrotu) jest właściwie czasem oczekiwania Boga na nas: na Ciebie i na mnie. Obyśmy nigdy z własnej winy nie odwrócili wzroku, nie opóźnili kroku, nie odłożyli spotkania się z Nim na później…

 ks. Jan Krzysztof Miczyński

„Czuwajcie więc”.
(Mt 24,45)