Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA Rok C (zielony) Nr 51 (31 października 2010)

Katecheza

Jeden Bóg – medytacja

Bo PAN jest wielkim Bogiem,
wielkim Królem nad wszystkimi bogami.
W Jego ręku są krańce ziemi
I szczyty gór należą do Niego...
Wejdźcie! Oddajmy pokłon, padnijmy przed Nim,
klęknijmy przed PANEM, który nas stworzył.
Bo On jest naszym Bogiem,
My ludem Jego pastwiska i owcami rąk Jego.

(Ps 95,3-7)

 

1. Bóg jest istotą najdoskonalszą; najwyższym i jedynym dobrem, początkiem i końcem wszystkiego, co żyje.
Jest On Przedwieczny, Wszechmogący, jest Prawdą, Panem wiedzy, Wszechwidzący, Dobroczyńcą, Święty; jest Miłością, Dobrocią, Pięknem. Jest Bytem koniecznym: „Jestem, który jestem” (Wj 3,14); jest najbardziej godnym przedmiotem mojej nauki, jedynym autorytetem, jedynym całkowicie pociągającym, jedynym szczęściem wiecznym.
2. Jestem tym, kto sam z siebie, jako taki jest niczym: wszystko otrzymałem od Boga: „Dzięki łasce Boga jestem kim jestem” (1Kor 15,10).
Jestem maleńkim Bożym stworzeniem; potrzebuję, aby On mnie nieustannie podtrzymywał przy życiu; wkrótce zniknę z ziemi i stawię się przed Nim, aby zdać Mu sprawę z mojego życia, oraz otrzymać nagrodę albo karę, na jaką zasłużyłem swoimi uczynkami.
Jestem biednym ignorantem; wielkim i niegodnym grzesznikiem; nie zasługuję, aby być przyjętym do Jego najświętszej obecności z powodu licznych moich niewierności; więcej, swoimi grzechami zasługuję na wzgardę i Jego słuszną karę.
Nieustannie potrzebuję łaski i miłosierdzia Bożego, abym unikał grzechu, pokonywał pokusy, uniknął piekła.
3. Panie Jezu, daj mi poznać siebie i poznać Ciebie. Spraw, abym nie pragnął niczego poza Tobą. Abym nienawidził siebie, a miłował Ciebie. Abym wszystko robił dla Ciebie. Abym siebie upokarzał, a Ciebie wywyższał. Abym zasłużył nie na co innego, ale na Ciebie (św. Augustyn).
Człowiek został stworzony, aby poznawać, służyć, kochać Pana, swego Boga.
Panie, chcę poznać Ciebie, aby Cię wielbić i czcić z miłością.
Rachunek sumienia. Czy mam wielkie wyobrażenie Boga? Czy staram się poznawać Jego nieskończoną doskonałość? Czy też mam fałszywe uznanie dla siebie? Czy znajduję upodobanie w sobie? Czy większe wrażenie robi na mnie to, co jest stworzone, czy sam Stwórca?
Postanowienie. Chcę, aby wszystko, co robię, było na większą chwałę Bożą.
Modlitwa na zakończenie.

 

bł. Jakub Alberione