Wprowadzenie    Liturgia słowa    Katecheza    Rozważanie

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP Rok C (biały) Nr 40 (15 sierpnia 2010)

Liturgia słowa

W naszej zabieganej codzienności Chrystus gromadzi nas dzisiaj na Eucharystii i mówi o najważniejszym celu naszego życia – docelowym adresie, którym jest niebo. Z tym wszystkim nie zostawia nas samych, gdyż jako wspomożycielkę, orędowniczkę i wzór daje nam swoją Matkę.

PIERWSZE CZYTANIE (Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10ab)

Jedno z określeń, jakimi wzywamy Maryję w Litanii Loretańskiej, to „Arka przymierza”. Tak jak Izraelici przenosili w Arce swój wielki skarb – Tablice Przymierza, dane Mojżeszowi na Górze Synaj, tak Maryja przez dziewięć miesięcy nosiła swój największy Skarb – Syna Jezusa Chrystusa. Była dla Niego jak tabernakulum.

Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła

Świątynia Boga w niebie się otwarła i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni. Potem ukazał się wielki znak na niebie. Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.
Ukazał się też inny znak na niebie: Oto wielki Smok ognisty, ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów. Ogon jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko.
I porodziła Syna – mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu. Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga.
I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: «Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca».

PSALM (Ps 45, 7 i 10. 11-12. 14-15)

Psalm 45 to radosna pieśń na zaślubiny króla. Opiewa piękno „córy królewskiej”. Wybraną córką Boga jest Maryja. „Była cicha i piękna jak wiosna”, „Całaś piękna jest, Maryjo” – tak śpiewamy o Maryi jako najpiękniejszej, bo pięknej świętością samego Boga. Podobnie jest z nami – więź z Bogiem czyni człowieka pięknym.

Refren: Stoi Królowa po Twojej prawicy.

Tron Twój, Boże, trwa na wieki, *
berłem sprawiedliwym berło Twego królestwa.
Córki królewskie wychodzą na spotkanie z tobą, *
królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy. Ref.

Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha, *
zapomnij o swym ludzie, o domu twego ojca.
Król pragnie twego piękna, *
on twoim panem, oddaj mu pokłon. Ref.

Córa królewska wchodzi pełna chwały, *
odziana w złotogłów.
W szacie wzorzystej prowadzą ją do króla, *
za nią prowadzą do ciebie dziewice, jej druhny. Ref.

DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 15, 20-26)

Spośród ludzi, jedynie Maryja ma udział w rzeczywistości, którą opisuje św. Paweł. Wolna od grzechu pierworodnego, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do nieba – wskazuje dogmat o Wniebowzięciu Maryi. Pielęgnowana przez wieki wiara ludu Bożego doprowadziła do ogłoszenia tej prawdy w 1950 r. przez papieża Piusa XII. My jeszcze musimy poczekać, ale każdy dzień zbliża nas do nieba.

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć.

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.
Maryja została wzięta do nieba,
radują się zastępy aniołów.
Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIA (Łk 1, 39-56)

Podniosły i radosny ton „Magnificat” może sugerować, iż w takiej atmosferze przebiegał nie tylko pobyt Maryi u Elżbiety, ale całe jej życie. Jednak taka teza byłaby dużym uproszczeniem – dwie święte Niewiasty miały świadomość wybrania i wielkich rzeczy, jakie dokonały się w ich życiu, niemniej w scenerii, którą niejednokrotnie pisała szara proza codzienności. Radosne „Magnificat” przeplatało się z bolesnymi chwilami z życia Maryi – „jak paciorki różańca przesuwają się chwile nasze: smutki, radości i blaski”.

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała:
«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana».
Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, Zbawcy moim. Bo wejrzał na uniżenie swojej służebnicy. Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia. Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, święte jest imię Jego. A Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie nad tymi, którzy się Go boją. Okazał moc swego ramienia, rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich. Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych. Głodnych nasycił dobrami, a bogatych z niczym odprawił. Ujął się za swoim sługą, Izraelem, pomny na swe miłosierdzie. Jak obiecał naszym ojcom, Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.